donderdag, februari 26, 2004



TESTING, TESTING.

Nou ‘t is gebeurd hoor ! Ik ben om ! Duhh ! Na mijn steunbroek, mijn waterdichte Asics crossschoenen (het enige nederlands woord met 3essen, volgens mij) en een zelfademend vochtregulerend (inmiddels te groot) Odlo windjack, mooi combinerend met mijn newline winteronderhemdje heb ik er nu ook één. State of the art, het neusje van de zalm, in een fantastische showcase met een ritsje. Een hartslagmeter !!

Na veel rondvragen vooraf over welke de beste was mork ik dat er twee kampen waren. Een kamp met een vrij genuanceerd ietwat conservatief standpunt en dat is het kamp dat zegt: 'Een hartslagmeter, donder op, wat heb je nou aan zo’n kreng. Op je gevoel lopen en in de prullebak met dat ding. Ik heb al zes marathons gelopen en daar heb ik nooit gene ene meter bij nodig gehad. Vroeger had je die dingen ook niet ! ' En ik liep over van begrip.

En er is een kamp, dat er maar niet genoeg van kan krijgen om alles op te meten wat er maar los en vast zit. Tijden, gewichten, vetpercentages, Vgmax+, calorieen, H2O waarden, Cw waarden, snelheid, en als het effe kan GPS om te weten waar ze zijn.

Vaak mensen met een licht irritante neiging tot perfectionisme en tot die laatste groep vrees ik te behoren. Ik stond al zowat de godganse dag op de weegschaal in het kader van de wetenschap, en nou krijg ik die neiging ook met die hartslagmeter. Er zit een FITTEST op dat ding ! Op ieder gewenst moment van de dag kun je dan meten hoe fit je dan wel niet bent. Een minuut of drie, vier zo rustig mogelijk zitten of liggen en dan geeft het geval een getal en hoe hoger dat getal hoe fitter. Een verrijking van je leven zoiets.

Zelfs tijdens een etentje met mijn vrouw wilde ik haar best laten weten hoe fit ik wel niet was. En gelukkig is ze in dat opzicht al heel wat van me gewend, maar ze voegde er ook fijntjes aan toe, dat dit niet zo’n goede indruk maakt als je met iemand uit eten bent en dat ik dit soort testjes dan maar beter niet kon doen.

Ach het zal het nieuwtje wel zijn, maar inmiddels wil ik dolgraag aan de hand van mijn hartslag wel eens weten wat er allemaal gebeurt bij de diverse dagelijkse handelingen. Mijn ochtend-, middag- en avondwaarden. Bij het strijken en de was bleken, bij het stofzuigen, bij het boontjes doppen, bij het koken en ga zo maar door. Als dat geen geestelijke armoe is dan weet ik het niet meer. Ik vrees dat ik inmiddels als studycase voor psychologiestudenten kan fungeren.

Nou wil het geval dat er bij dat geval ook een mogelijkheid is om alle gemeten gegevens in de computer over te zetten en daarvoor heb je een simpel IR-sensortje nodig en de rest is kinderspel. USB plug and play zoals dat heet. Fluitend zou ik gaan beginnen aan de volgende fase van mijn hardloopbestaan. Want wat is dit een paradijsje voor de man die alles wil meten en weten, maar och, och, och, wat viel dat tegen. Rood aanlopend en stampend van woede heb ik het sensortje het raam uit gekieperd , geen USB voor XP. En toen wist ik ineens mijn volgende wens voor meet en weetland.

Een bloeddrukmetertje.


LINK NAAR KUNST VAN ED VAN DER HOEK

zondag, februari 22, 2004


SPORTSKINS

Mijn semi-sektarisch gedrag moet niet gekker worden nu. Want ik zit namelijk nu achter mijn toetsenbordje te herstellen van mijn lange zondagse trainingsloop in steunkousen. Ja, een variant voor sporters dan. Sportskins heet het gevalletje en door de steun moet het 21 kilometerzuur nu mijn benen uitlopen. Vraag me niet hoe het werkt, maar het voelt wel lekker aan.

Sinds een jaar of twee ben ik toegetreden tot het gilde der hardlopers op een atletiekvereniging. Bij Voorneatletiek. Iedere woensdag en vrijdagochtend moet ik er gewoon bij zijn. Ik heb al heel veel kruisjes bij de diverse loopgroepen gezet en sinds september loop ik in groep 2. Bij Sjoukje. Eerst liep ik jaren voor mezelf, want als ik hardliep kon ik echt geen gelul aan mijn kop dulden, maar nu betrap ik me erop, dat ik zelf nog geen moment mijn kop kan houden. Het kan raar lopen. Ik kakel alle kanten op en als ik dan eens een keer niet op mezelf let merk ik gewoon dat de rest dat ook loopt te doen. Sociale beesten zijn we dan met z’n allen. Licht euforisch, want dat is de toestand die veroorzaakt wordt door het hardlopen. De natuurlijke pijnstillers, die het lijf aan gaat maken werken als een drug. Meer! Meer!

De een is er natuurlijk gevoeliger voor dan de ander, maar toch zijn er tijdens dat hardlopen vaak momenten waarop je juist heel creatief wordt of dat in mijn geval weer die overvloedige beeldenstorm in mijn kop een beetje gaat luwen en dat is soms ook heel erg welkom. Het brengt je weer een beetje in balans.

Mits goed gedoseerd getraind dan natuurlijk, want er waren de afgelopen tijd ook dagen dat ik door een hoog (natuurlijk) testosteronspiegeltje en mijn aanstaande midlifecrises een neiging tot uitsloverig gedrag vertoon en dat moet je wel eens bekopen met één grote middagdip. Nou en precies daarvoor heb ik nu een herstelbroek gekocht. Het kost een paar centen, maar



link naar: www.edart.nl

woensdag, februari 18, 2004

BLOGGEN

Een modieus weblogje maar doen ? Meneer van der Hoek? Voor de nodige verfrissing van uw website ? Want een ieder die u komt vereren met een bezoek aan uw site moet u wel ietsje meer bieden dan wat u zo'n beetje bij elkaar geverfd hebt hoor ! Kom, kom, meneertje, wel een beetje met uw tijd meegaan hoor ! En alleen dat geverf, u moet ook maar eens een beetje gaan uitleggen aan de mensen wat dat nou allemaal inhoudt, dat werk van u. Soms hangt u zo maar ergens een werk op en dan rent u hard weg. Dat kan de bedoeling toch niet zijn ! Nou wil het geval dat ik hier voor u de allerlaatste weblog heb en u heeft geluk hoor meneer van der Hoek !! U bent een bofkont, want u kunt m ook nog eens meteen gaan gebruiken al hebben wij er alleen maar de finse Bruksanvisnung bij. Dus misschien wil het niet meteen allemaal gelijk lukken, maar u moet maar gewoon blijven proberen. Try and error, daar leert u het meeste van hoor ! Nou veel succes met uw BLOG hoor ! Ik hou u in de gaten !

Nou zo ging het dus allemaal niet hoor, zoals boven, maar mijn vriend Hurby is mijn internetgoeroe en hij heeft gisteravond voor mij deze weblog op mijn site gehangen. Op zijn MacG5, waar je echt voor zit te kwijlen, zo'n mooi apparaat als dat is. Groen en geel van jaloezie zit ik naast hem te kijken hoe hij onnavolgbaar die computer zit te temmen. En dat is nog niet alles. Die lui die kunnen koken !!! De subtiele pepertjes van die idioot lekker Thaise schotels, die ze in elkaar draaien, dansen nog zo'n beetje over je huig en dwars door je giechel en als Francis je dan op haar bekende hele lieve manier vraagt of je ook nog een heel lekker ijsje toe wil wordt het echt ouwerwets. Dan wordt ik helemaal week.

Hurby is eind november vorig jaar met gillende spoed opgenomen in het ziekenhuis nadat zijn aorta dwars door midden was gescheurd. Heel veel mensen overleven dit niet, maar deze bolus dus gewoon wel.

En op de terugweg naar huis werd ik overvallen door die vreemde, verre van onprettige emotie, een mengeling van een vleugje geluk, een licht miezerig motregentje, een bonkje melancholie, Miles Davis's Around Midnight en een heel begrijpend zachtjes kwispelend bruin pinchertje, staande op de achterbank van mijn VWbus ,belangstellend meekijkend naar mijn rijgedrag, en dan van die achtelijk natte oogjes. Mijn oogjes dan. Beetje suf zoiets, maar op een weblog kun je dit volgens mij met een gerust hart gewoon kwijt.

Nou, het begint de vormen van een koket RTL4 docudrama te krijgen, maar bij deze gaat ie de lucht in, Hurby !

ED


naar website ED VAN DER HOEK

maandag, februari 16, 2004

ZEVENHEUVELENLOOP 2003

Vals plat met regen !

Gelijk toegegeven ! Het is geen Jungfrauloop. Het is geen Swiss-marathon K72 ! en ook al geen “4 Cimes du Pays de Herve” ,maar als je in ons kikkerland iets pittigers wilt dan de Hossenbossendijk of de Brielse brug moet je voorbij Driebergen en zeker voorbij Zevenbergen. De aangewezen loop om dan te gaan doen is de Zevenheuvelenloop in Nijmegen !!!!

En de 28 leden van Atletiekvereniging Voorne waren niet bepaald de enigen, die op dat idee gekomen waren. Zo’n twintigduizend verschillende karakters vonden het weer tijd voor de jaarlijkse zelfkastijding en boetedoening, want heuvels in je loopbaan, dat moet wel zo ongeveer het neusje van de zalm zijn in je streven om een compleet hardloper te worden.

De mensen van Voorne waren min of meer opgesplitst in de ochtend- en de avondgroep. Voor de ochtendgroep zet Sjoukje Korver niet alleen mooie trainingsschema’s in elkaar, maar voor deze dag ook een mooi reisschema met Rozenburg als vertrekpunt. Vervolgens over te varen om in Maassluis de trein te pakken, maar het leek erop alsof de stuurman van de pont een rondvaart ging maken zo lang bleven we liggen in het midden van de Nieuwe Waterweg. Toch lukte het ons met flinke vertraging de overkant te bereiken. Daardoor was het ineens tijd voor onze eerste warming-up. Stevig doorstappen naar het station van Maassluis. Toch nog ruim op tijd en in een rustige trein kwamen we aan op Rotterdam Centraal Station. Daar werd het tijd voor de tweede interval. Om onze gunstigste aansluiting te halen moesten we in volle sprint van perron 1 naar perron 12. Hartslag 164, maar helaas voor onze neus reed de intercity de miezerige regen in. Cooldown dan maar. Er gaan nog meer treinen naar het Oosten. En stomtoevallig troffen we in de volgende trein de mensen die vooral ’s avonds trainen. Voorne voltallig dus nu. Nog twee keer overgestapt en eigenlijk kon het niet meer missen, want hoe dichter bij Nijmegen hoe drukker. En lopers onder elkaar staan vaak garant voor een aangenaam sfeertje. Licht opgefokt zegt dan iedereen dat ze het vandaag maar eens rustig aan gaan doen en de loop aan gaan pakken als trainingsloop. Ja hoor !!

De toileteigenaren op station Nijmegen weten hoe hardlopers voor de start van een groot evenement in elkaar zitten. Voor vijftig eurocent (!) mochten de lopers en loopsters hun liquide zenuwen lozen. (Ik zag de eigenaar van het publieke toilet vertrekken in een hele dikke mercedes) Kortom het was dringen geblazen daar.

Om nou juist al dat soort gedrang tegen te gaan werkt de organisatie van de Zevenheuvelenloop met een startsysteem dat uitgaat van spreiding van de lopers naar aanleiding van de te verwachten eindtijd. Zo word je dan in 7 verschillende startvakken geplaatst met bijbehorend kleur. Bij de avondploeg van Voorne hadden ze daarom het plan opgevat zoveel mogelijk gezamenlijk in te schrijven en een gemiddeld goed haalbare eindtijd op te geven om zo bij elkaar in de buurt te kunnen blijven tot aan de start. Nou dat laatste heb ik geweten !!

Het oranje startvak was beoogd voor lopers die de 15 km kunnen finishen met een tijd van rond de 1.05 a 1.10. En om een dergelijke tijd te kunnen bereiken moet je heel wat in je mars hebben en deze weinig eten. Het wemelde om me heen van de gespierde spijkers met een lichte paniek in de ogen. Na een blik op mij waren ze ineens zeer onzeker over hun plaats in het startvak. “Staan we hier wel goed te staan?” (Het waarom van deze paniek treft u geregeld aan in uw clubblad).

Na de massale warming-up bleek het startapparaat dermate doorweekt dat het geen geluid gaf, maar men wist de meute toch in beweging te krijgen. Als er namelijk een aan het rennen slaat volgt de rest vanzelf en daar gingen we met z’n allen met tussenpozen door de zandloper met een breedte van 2.25 m., waardoor iedereen de ruimte kreeg om vanaf de start in zijn ritme te komen. Maar daardoor werden Josephien, mijn medestrijdster en oranje-vakgenote, en ik ook aan alle kanten voorbij gespeerd door heel veel lopers in al dan niet dan niet modieuze regenoutfits. Van high-tech dry-fit zelfademende vochtregulerende NEWLINE regenjacks tot de onovertroffen en vaak minstens zo adequate, opengeknipte KOMO vuilniszak in fris grijs, want als het dan zou stoppen met regenen.

Maar de regen ging maar door en de eerste 3 a 4 kilometer waren redelijk vlak waarna het eerste serieuze obstakel opdoemde. Al die tijd hadden we nog geen mens ingehaald en alleen maar voorbij gelopen worden maakt de moraal wat wankel, maar het motto “in je eigen tempo” blijven lopen houd je toch in de running. Niet forceren nu, want je hebt toch automatisch de neiging om iedere demarrage te pareren, maar er was geen houden aan. Gewoon berusten is het beste.

Vals plat omhoog, vals plat omlaag en dan Groesbeek, alleen die naam al, daar werd het tijd voor de pikhouwelen en de touwen, want dit was een serieuze klim. En vooraf werd al gefluisterd, bij Groesbeek moet je links op het fietspad blijven, daar is het minder stijl, maar het was al te laat om daar te geraken, dan maar nog even op de weg blijven en verderop maar ergens op dat pad zien te komen. Dat lukte wonderbaarlijk, maar er waren tot mijn stomme verbazing nu bijna geen andere lopers meer. Raar hoor ! En toen kwam ik bij het opstapje. Letterlijk een trapje in het parcours. Het gevoel om bij de supermarkt altijd in de verkeerde rij te staan kwam weer in volle hevigheid naar boven. Jasses wat een inschattingsfout !!


Maar een oude wet in de natuurkunde luidt, what goes up, must come down en vaak is dat naar beneden lopen een prettige bezigheid. Arie den Arend en Corrie Faasse waren op dit parcours zeer aan elkaar gewaagd met een sterk stijgende Arie en een sterk dalende Corrie. Zo heb je allemaal je specialiteiten. Hoewel het parcours loodzwaar heet te zijn is het wel degelijk een parcours om persoonlijke records aan te scherpen. Bijvoorbeeld bij de hele snelle mannen was hier zelfs sprake van de beste wereldjaarprestatie op de 15 km. En dat komt waarschijnlijk ook door het feit dat na het relatief heuvelachtige middenstuk de laatste vier kilometer voornamelijk naar beneden loopt. Voorbij Hotel Erica is het feest !! Je moet dan nog wel het ene been voor het andere blijven zetten, maar alle toeschouwers schreeuwen je toe dat je het ergste nu gehad hebt. Nog even de Kwakkenberg op en dan recht op de finish af.

Nog een laatste sprint naar de boog en dan was je er verdorie nog niet ! Het oudhollands gezegde, “Al ziet men kerk en toren staan, dan is de reis nog niet gedaan”, is gewoon maar al te waar ! Die achtelijke boog bleek de startboog en velen hadden hier geen rekening mee gehouden. En dat voelt een lijf. Een hyperdepiep zonder hoera was mijn deel in ieder geval. Gelukkig kwam ik gelijk over de finish met Wilma de Zoete, (die een kwartier na me gestart was hoor !) Met geruststellende woorden en een goed advies haalde ze de scherpste kantjes van mijn zuurstoftekort. Wilma verklaarde met 1.15.13 erg lekker gelopen te hebben. Veel mensen te hebben ingehaald.

Even later nog meer groepjes van Voorneatleten, maar eerst nog kwam Josefien uit het regengordijn, opdoemen, die was als een diesel gestaag door blijven lopen. Gevolgd door het groepje met Sjoukje Korver, Judy Scheeres, Helma Straver, Trudy Hoftijzer en Paul Smit. Allemaal in de 1.26 en voor een aantal debutanten op deze afstand natuurlijk een hele goede tijd.

Het bleef de hele godganse dag ook echt vies miezerig regenen en het was hard nodig om zo snel mogelijk na de finish iets droogs aan te trekken. Velen zag je na afloop bibberend van de kou en nattigheid hun bankgebouw opzoeken. Even bijkomen voor het heteluchtkanon en toen was het verzamelen geblazen voor de terugreis, weer het land door nu van Oost naar West en in de trein barstten de heroische lopersverhalen weer in volle hevigheid los. Het is allemaal een beetje te vergelijken met visserslatijn, maar dat soort verhalen willen we met zijn allen best graag horen.

De beide Voornegroepen splitsten zich weer en onze groep met inmiddels ietwat stijve spieren kreeg nog een afsluitende sprint van de trein naar de pont voor de kiezen, maar hierna kregen we onze beloning in de vorm van een lekker biertje en een perfecte chinese maaltijd en we waren het er allemaal over eens. Volgend jaar op 21 november 2004 schrijven we weer in. Moet nog even kijken welke eindtijd ik dan als richttijd ga nemen. Iets net onder het uur denk ik.

ED VAN DER HOEK