vrijdag, maart 19, 2004

CROSS YOUR HEART OUT

Crossen is lekker ! Het voorjaar giert door je lijf. Ik weet niet precies hoe dat voelt, maar het klinkt wel aardig voor een openingszin.

We hebben vanmorgen een beetje de locale architectuurtour gedaan. Dat wil zeggen binnen de bebouwde kom hardlopen. We doen dan met zijn allen aan huizenkeuring, want je moet wat te doen hebben tijdens rustige duurlopen. Het lelijkste huis van Oostvoorne staat ongetwijfeld aan de Bosweg. De kleur van dat voorheen mooie huis is nu zo onbestendig. Het heeft iets weg van huidkleurig korsetrose, die playtex cross your heartgevallen uit de jaren vijftig. Nou is retro wel een stroming in opkomst, maar ik heb hier mijn twijfels.

Wij bekeken dus allerlei huizen, maar dat betekende dus ook dat wij ook bekeken konden worden en dan heeft het natuurlijk zin om fris kijkend vooraan in de groep te lopen en het gevolg hiervan was wel dat deze akelig breed van voren was. Het heeft immers weinig zin om vooraan te lopen als toch niemand het ziet ! Nu hadden we kans om gezien te worden door vrienden, kennissen, ooms en tantes, neefjes en nichtjes en gewoon door mensen vanachter de geraniums bij de knusse kachel, want na de valse start van de lente afgelopen woensdag lijkt het weer nu weer nergens op.

Dat eeuwige weer kan trouwens voor heel veel problemen zorgen. Weer kan de start van je dag al heel zwaar maken. Want lieve dames en heren, wat moeten we dan aantrekken ? Ik loop dan vaak al vroeg in mijn hardloopgarderobeinloopkast op en neer tussen de afdeling met mijn zomercollectie en de wintercollectie. Het klamme zweet breekt me uit en ik heb dan nog helemaal geen meter gelopen. Ik kwam trouwens op internet een site tegen waar de trainster iedere avond voor een training kledingadvies gaf. Ergens in het Gooi was die club. En dat lijkt me ook wel iets voor de trainers hier. Gewoon ’s avonds even de leden bellen met het kledingadvies voor de volgende dag ! Dat scheelt een hoop energie.

Eens kijken of we dat voorstel er bij de volgende jaarvergadering doorheen krijgen.

Het internet is trouwens voor de hypochondrisch aangelegde loopmens een regelrecht paradijsje. Je kan er net als in het loopblad Runners heel wat blessures op vinden. Heb ik momenteel de aanzet tot het iliotibiaal frictie syndroom? Surfend door allerlei gortdroge suffe beschrijvingen van wat mensen allemaal zouden kunnen mankeren kwam ik de beschrijving van dit euvel tegen. Daar zat ik na de halve marathon dicht tegenaan. Als ik toen de trap afliep voelde het peesje langs de knie wat pijnlijk aan. Het is nu weer helemaal over, maar je had toch waarschijnlijk iets met een hele mooie naam. Althans als je de boel zou overbelasten.

Maar zometeen is die kans tot overbelasting wat kleiner, want licht knikkebollend herinner ik me de uitspraak ,dat slaap alles geneest. En dat ga ik nu maar met volle overgave doen. Ik las ergens dat de gemiddelde tijd tussen het raken van het hoofd met het kussen en in slaap vallen gemiddeld zeven minuten in beslag neemt. Ik ga dit zometeen maar eens checken met mijn stopwatch.


maandag, maart 15, 2004

DE HALVE VAN OOSTVOORNE versie 2.0

Ja, zo voelde ik me een beetje na die loop, een mixje van tevredenheid, vermoeidheid, dorst, honger en toch ook een hele lichte teleurstelling om net niet onder de voor mij magische grens van twee uur te komen. Ik kwam 1 minuut en 24 seconden tekort. Erg hè ? Als ik nou per kilometer 2 seconden harder had gelopen, want wat is nou twee seconden op bijna 6 minuten. Volgens mij had ik gewoon nog een aerodynamische muts op moeten zetten en met mijn handen op de rug moeten lopen, want dat scheelt schijnbaar ook luchtweerstand.

Maar aan de andere kant, wat heb je er nou aan als je gelijk bij de eerste de beste halve marathon al onder de twee uur duikt. Dan heb je toch helemaal geen doelen meer in je leven ? Waar of niet ? En aan de andere kant heb ik gewoon heel lekker gelopen. Vooral door het behoudende begin in gezelschap van Verty van der Sluijs en Wilma de Zoete, die de marathon van Rotterdam als hoofddoel heeft staan en de afstand op haar gemak als training liep.

Het is dus allemaal niet zo erg om niet binnen die 2 uur te hebben gelopen en ik ben na afloop echt afdoende getroost hoor! En het houd je fanatiek, want om al snel aan je plafond te zitten is niet echt handig. Je moet pieken zoals dat heet in sportjargon. Maar er zijn er ook die er rond die piek ook nog wat slingers bij hangen, echt waar, want kunt u zich voorstellen dat als je koud een jaartje loopt, je bij je debuut op die halve al rond de 1.42 loopt ! Nou ze flikte het eergisteren gewoon, die mevrouw Bakker uit groep 2. We hebben er weer eentje hoor ! Goedlachs en keifanatiek. Die combinatie kan dus ook !

Dat hardlopen kan voor sommigen ook gewoon een helletocht zijn natuurlijk, want soms heb je botte pech dat het op zo'n dag gewoon niet wil lukken en om dan te zeggen dat hardlopen leuk is gaat wat ver. Hoorde van een aantal lopers en loopsters dat het niet echt lekker liep. De goede voorbereiding ten spijt.

En toch doen de meesten het gewoon de volgende keer weer. Op de vraag waarom mensen die behoefte hebben kan je zelfs na zwaar filosofisch en psychologisch tafelen nog geen antwoord geven. Maar we blijven toch ons best doen om na afloop van de trainingen aan de koffietafel de mysteries van het lopen te ontrafelen. Want we blijven rare lui te oordelen naar die argeloos winkelende voorbijgangers, die je maar meewarig nakeken toen we met zijn allen over de Stationsweg liepen. En dan te bedenken dat we op dat moment nog niet eens moe waren.

Nou, ik moet weer aan het werk, want dat geschrijf zet ook geen zoden aan de dijk. Moet schilderen voor mijn expositie in Brielle, begin april. Inspiratie zat, nou nog de tijd om het uit te voeren. Maar blijf lezen, dan blijf ik schrijven. Hopelijk wat samenhangender dan de versie van vanmiddag, want dat leek nergens op. Maar zo zachtjesaan is de geest ook weer wat helderderder zo lijkt het. Dus aan diegenen die vanmiddag de weg in mijn stukje kwijt waren even mijn excuses. Het lag niet aan u !


Naar website Ed van der Hoek




vrijdag, maart 12, 2004

.

GOEDKOOP BELLEN

Allemachtig, wat heb ik sinds ik vanochtend ben opgestaan een labiel gevoel over me. Alsof er allerlei kaboutertjes door mijn lijf aan het rennen zijn. Af en toe zitten er een paar ter hoogte van mijn strot. Ik hoor ze af en toe gewoon zelfs praten, met die irritant hoge stemmetjes, alsof ze een hete luchtballon met helium hebben opgezogen! Wat zal ik dan morgenochtend allemaal wel niet gaan beleven.

Ook mijn oog-handcoordinatie en timing is even niet meer wat het geweest is en dat is in mijn beroep niet echt handig, maar in het kader van het experiment is het wel weer eens lekker therapeutisch om nu ook weer eens buiten de lijntjes te schilderen, moet ik maar denken. Want dat komt er ook nog eens bij. Zondag is de opening van mijn expositie in galerie Henk J. Pruijsen in Warmond net boven Leiden, maar dat is het niet wat me deze stijve bovenlip doet bezorgen. Het werk hangt daar nu al. Nee, het is weer dat hardlopen.

Morgen ga ik voor het eerst de halve van Oostvoorne rennen en daarom probeer ik mezelf nu gewoon wat moed in te schrijven. In de trend van wat kan me nou eigenlijk allemaal gebeuren ? Ik ben optimaal voorbereid. Heb genoeg kilometers in de benen en ik heb alles wat er ook maar enigszins mogelijk is om te hebben op het gebied van hardlopen. Alleen nog geen mobiel infuusje voor de nodige vochttoediening, maar dat komt ook heus nog wel. Ik kan er verder echt niks meer bij verzinnen. Heb nu zelfs die colagelletjes aangeschaft met mijn laatste spaarcentjes, want echt goedkoop is dat hardlopen met dit soort voer nou ook niet bepaald. Maar goed, het gaat misschien ook nog wel eens over, dat fanatisme, hoewel ik bij veel mensen binnen de vereniging nog geen spoor van beterschap heb gezien.

Op dit soort dagen belt er dan natuurlijk ook een hele snelle jongen met dé aanbieding van mijn leven om goedkoper te bellen. U kent ze vast wel die gasten, zo glad als een aal en getraind tot op het bot met de eerste vraag, spreek ik met die en die ? En voor je het weet ben je dan toch in gesprek met ene Dennis. En als u nu beslist zet ik u vanmiddag nog over op Pretiumtelecom, we zijn de goedkoopste omdat niemand nog van ons gehoord heeft, dat kost alleen maar geld ! Per slot van rekening bent u dan degene die dat allemaal moet betalen. U bent een dief van uw eigen portemonnaie als u niet op onze aanbieding ingaat en U hoeft er zelf ook al niets voor te doen en gegarandeerd betaald u bij ons de laagste prijs meneer van der Hoek ! Het maakt mij niet uit hoor wat u doet, want ik stap hier straks om vijf uur de deur uit !

En ik sputter nog wat tegen dat het bellen van mensen zoals ik natuurlijk ook helemaal niks kost en dat hij zijn werk natuurlijk in de sfeer van liefdadigheid doet. Mijn nekharen gingen al een beetje overeind staan en als je dan zachtjes opgepompt wordt met adrenaline zou je deze Dennis dan gewoon toe willen schreeuwen: Man, ik héb helemaal geen telefoohooon !!!

Maar goed, dit gedrag van mij is nog maar het gevolg van een halve marathon en ik vraag me gewoon af hoe de mensen toeleven naar de hele marathon begin april. Ik wil die mensen en dan ook vooral de naaste familieleden in ieder geval nu alvast heel erg veel sterkte toewensen, vooral diegenen die het voor het eerst gaan doen.

Ik hoop voor ze dat die kaboutertjes dan een beetje zachtjes zullen praten. En dat ze niet door Dennis gebeld zullen worden.


klik hier voor kunst van Ed van der Hoek

zaterdag, maart 06, 2004

De BMI-index

De wat index ? Hoor ik u brommen. Ja, de bmi-index, Bernard, Marie, Izaak-index en deze is ongetwijfeld door Amerikanen in het leven geroepen om de mensen aan te geven of ze al dan niet over een goddelijk lijf beschikken. Het staat voor Body Mass Index en er zijn formules voor om dit getal te berekenen.

Velen onder ons zijn met dat hardlopen begonnen om wat extra pondjes te verbranden. Dat gehobbel zou er althans toe moeten leiden, maar potjandosie, daar krijg je ook gewoon hele erge honger van, van al dat gesport. Dus al onze zorgvuldig opgebouwde trainingen zetten wel zoden aan de dijk, alleen op de verkeerde plaatsen. Hardlopen alleen is absoluut geen garantie voor een lijf gelijk enen spijker. Het idee dat alles gewoon oneerlijk verdeeld is in het leven straalde van me af en eigenlijk ervaar ik dat nog wel eens zo. De weegschaal was af en toe mijn vriend, maar evenzovaak ook niet. Dan stond het ding weer in een kuiltje of zaten er weer verkeerde batterijen in, je weet wel, van die dingen die teveel stroom afgeven. En ik heb ook een periode gehad dat ik een veel te zware bril ophad. Kortom het was een ramp, deze explosieve combinatie van dieten,ontkenning, dieten, zelfbeeld, jojo, dieet. En tijdens gezellig samenzijn op lotgenotencontactdagen wilden we er al vurig voor gaan pleiten om net als in de krachtsporten gewichtsklassen in te gaan voeren. Maar BMI-klassen zouden nog objectiever zijn. Weg met leeftijdsgrenzen. De KNAU zou nog van ons gaan horen !

Nou puilen de roddelloopbladen regelmatig uit van de adviezen om af te vallen en heel vaak valt dan de term BMI of Quetelet-index en zelfs op vele hartslagmeters kan dit fenomeen berekend worden dus mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Op de site van het voedingscentrum staat een hele mooie calculator om dit getal te berekenen en deze uitkomst is afhankelijk van twee simpele variabelen te weten lengte en gewicht.

http://www.voedingscentrum.nl/body_mass_index/body_mass.html

En jawel hoor, sinds kort heb ik het licht gezien, sunshine at last, het zevende inzicht van de Celestijnse belofte, Hallelujah, Duh, WE ZIJN NIET TE DIK, WE ZIJN GEWOON TE KORT. En het drong al die tijd maar niet tot ons door, bij ons dikkertjes!! Al spelende met de calculator van het voedingscentrum kwam ik erachter, dat ik voor een gezond gewicht twee meter en acht centimeter lang moest zijn. En dat zou je natuurlijk nooit redden! Weg obsessie ! Van af dat moment kon niemand me ooit meer betichten van te dik zijn en dat neemt heel veel stress weg. En van stress wordt je korter, nee langer, of …

Nou ja ieder geval ging ik er destijds meer door eten, maar sinds ik ietsje op de koolhydraten bezuinig en meer groenten eet en vooral ook mijn drinkgedrag heb aangepast, water, water en nog eens water en daarbij iets meer kilometers maak hoef ik op dit moment nog maar te rekken en strekken tot 1 meter en 96 cm.

Er moet momenteel nog 20 centimeter af.



NAAR SITE WWW.EDART.NL

maandag, maart 01, 2004

.

EEN GELLETJE MET COLASMAAK !

Wat valt er nou in hemelsnaam te melden over een zondags trainingsloopje met betrekking tot wat door vele mensen beschouwd wordt als de saaiste sport van Nederland en omstreken. Nou loopvrienden en vriendinnen, wij weten inmiddels wel beter !

Allereerst mag mijn trainster Sjoukje het niet weten, maar meneer van der Hoek heeft gisteren een beetje gek gedaan. Dat kwam zo:

Het was van tevoren niet echt de bedoeling, maar toen ik op de bewuste schrikkelzondag om 8.20 u wakker werd doordat een vriendelijk zonnetje op mijn giechetje lag te schijnen werd de aandrang om al vroeg op de dag mijn trainingsloop te gaan doen sterk. Zo niet zeer sterk. Maar nou wil het geval dat ik niet bepaald een toonbeeld ben van efficientie op het gebied van snel handelen, dus ik zou wel een zware dobber krijgen om ueberhaupt op tijd te komen. Naar de plee, op de weegschaal, wassen, aankleden, contactlenzen inzetten (als je haast hebt gaat dat natuurlijk altijd helemaal goed, ahumba), koppie thee, brood ontdooien, weer naar boven rennen voor mijn hartslagmeter, en toen ik net beneden was weer naar boven, want voor de nodige frissigheid natuurlijk ook nog een borstel door mijn tanden en toen was het ineens al 8.53 u. Dan maar geen boterhammen, maar ontbijtkoek en met nog 7 minuten op de klok klom ik mijn VWbus in, maar ajajaj, die hele ruit onder de meest fantastische ijsbloemen, dus ook nog eens koortsachtig krabben. De geulen staan nu nog in de ruit.

En met een halve Ware Wieger Ketellapper in mijn murw en een halve op de voorbank raasde ik met een half ontdooide voorruit over de nog hele stille Stationsweg richting de parkeerplaats van Hotel van Marion. En daar liep de hele goegemeente al een beetje ongeduldig heen en weer te dribbelen. Om 9.01 u. gooide ik mijn bus dwars in de slip en al driftend kwam ik de parkeerplaats opglijden. Lekker optimaal voorbereid natuurlijk.

Aangezien het de eerste keer weer was dat ik met deze zondagse groep loop ben ik maar even voorzichtig gaan informeren wat de bedoeling was vandaag. Wist inmiddels wel dat de groep die traint voor de marathon het vandaag voor de kiezen ging krijgen met 35 km. , maar er moest ook nog een groep minder ver gaan. En begreep daaruit dat we 19 en 11 en 5 konden gaan doen. Nou ja, met de a.s. halve marathon in gedachten kan een stukje rennen op het strand geen kwaad. In vol ornaat met mijn pas verworven hartslagmetertje, mijn nieuwe bloeddrukmetertje, mijn thermometertje en mijn hoogtemetertje voelde ik me best wel een beetje trots om me tussen deze kanjers te mogen begeven en ik had me voorgenomen om in ieder geval dat eerste rondje lekker fris uit mijn ogen te blijven kijken.

En door een surrealistisch aandoend landschap met hier en daar een vliesje krakend strandijs onder de voeten ging het gewoon wel lekker. Halverwege op weg naar Rockanje sloot er nog een blonde dame met een blauw jekkie en een paardenstaart aan bij de groep. Ze kon het tempo gelukkig ook aardig volgen. En zo kwam de inmiddels al dampende groep na pakweg 52 minuutjes langs horecaetablissement ’t Golfje en daarna zouden we via de diverse fietspaden richting de Schapendijk gaan lopen, maar hier blijkt gewoon dat de trainer van tevoren het traject nog niet gelopen had. Een dikke opgevroren laag sneeuw en ijs had zich afgezet op het fietspad bij camping het Waterbos en de beslissing om deezen wege niet te berennen leek een beslissing genomen vanuit een oneindige wijsheid en we liepen nu via de Middelwegroute richting het poldertje.

En toen gebeurde het. Na zo’n anderhalf uur lopen volgde mijn eerste kennismaking met een volkomen nieuw fenomeen voor mij in mijn loopbaan als tot dan toe eeuwig aanstrompelend looptalent. De wereld van de sportvoeding, de wereld van het koolhydratengelletje met colasmaak. Grote vriend en animator Ed de J. te H, ontpopte zich als mijn ‘local dealer’ van dit goedje en dat is sterk spul zeg. Het goedje schijnt nagenoeg geen tijd nodig te hebben om een aantal om hulp schreeuwende organen bij te staan. Vraag me niet hoe het werkt, maar dat het werkt is een ding dat zeker is ! Ja, zo kan ik het ook ! En het is nog eens volkomen legaal ook !! En met die hoeveelheid die ik toen in mijn onwetendheid naar binnen heb gespoten, had ik in wezen genoeg voor een hele marathon en zou Ed het nog heel moeilijk kunnen gaan krijgen.

Aangekomen aan het einde van de eerste omloop werd het tijd voor de beslissing en dat gelletje had zijn werk voortreffelijk gedaan en na kort overleg besloot ik om ook het tweede gedeelte van de toeristische route af te gaan leggen. Het Oostvoornse meer had ik al aardig wat keertjes rondgelopen, dus dat moest kunnen. Op weg dus maar weer en het tempo was perfect. En ook na pakweg 2 uur en 35 zijn er dan mensen die gewoon gaan lopen dollen. En voor de niet misselijke heuveltjes opdoemden heb ik weer voorzichtig aan de dealer een slokje van de godendrank gevraagd. En toen ging de turbo er weer op, als een dolle hond de heuveltjes op, want bij de kreet ‘voor de liefhebbers en als je boven bent haal je de anderen weer op’ voel ik me altijd en eeuwig aangesproken. Rudimentair haantjesgedrag en maar zien waar het schip strandt en dat was daarna eigenlijk al vrij vlug. Ineens was het op. Gewoon op. Nou was het fietspad vanaf de Maasvlakte naar het Groene Strand een crime om op te lopen, met stukken vastgevroren sneeuw en ijs, maar het wilde gewoon niet meer vlotten en eigenlijk had ik er wel vrede mee, want al die extra kilometers na de eerste omloop waren er meer dan ik ooit gelopen had, dus mijn dag kon gewoon al niet meer stuk. Zelfs met een protesterend lijf en een lichte blaarvorming. Het kon me eigenlijk niet zoveel meer schelen toen. En heb me lekker uit laten bollen naar de parkeerplaats. Dank aan Chris Mijer is eveneens op zijn plaats, die dames en heren trainers bij Voorne weten aardig de juiste snaar te raken met betrekking tot het kweken van zelfvertrouwen en dat is bij deze tak van sport best welkom.

Intussen was het voor deze warme groep op koude dag weer tijd om het laatste stukje van hun training af te maken en ze zetten zich weer in beweging om weer even vijf a zes kilometers aan hun gestel toe te voegen. Opdat geest en lichaam weten wat ze op 4 april te doen staat. En ik twijfel er geen moment aan dat ze het gewoon gaan redden allemaal.

En in een wat rustiger tempo dan dat ik heen was gereden en met een grijns die de hele verdere dag niet meer van mijn gezicht af geweest is cruiste ik over de Stationsweg. En ik vroeg me gewoon af of je aan me kon zien dat ik zo ver gelopen had, maar toen ik halverwege op weg naar huis mijn Loes tegenkwam wist ze al hoe laat het was. Je bent wel een beetje erg ver geweest, geloof ik. Nou ga je herstelbroek maar gauw aantrekken !

Vanochtend ben ik met die bruine pinscher in het bos lekker uit wezen lopen , want woensdag wordt de draad weer opgepakt. Tot dan Sjoukje !