maandag, maart 01, 2004

.

EEN GELLETJE MET COLASMAAK !

Wat valt er nou in hemelsnaam te melden over een zondags trainingsloopje met betrekking tot wat door vele mensen beschouwd wordt als de saaiste sport van Nederland en omstreken. Nou loopvrienden en vriendinnen, wij weten inmiddels wel beter !

Allereerst mag mijn trainster Sjoukje het niet weten, maar meneer van der Hoek heeft gisteren een beetje gek gedaan. Dat kwam zo:

Het was van tevoren niet echt de bedoeling, maar toen ik op de bewuste schrikkelzondag om 8.20 u wakker werd doordat een vriendelijk zonnetje op mijn giechetje lag te schijnen werd de aandrang om al vroeg op de dag mijn trainingsloop te gaan doen sterk. Zo niet zeer sterk. Maar nou wil het geval dat ik niet bepaald een toonbeeld ben van efficientie op het gebied van snel handelen, dus ik zou wel een zware dobber krijgen om ueberhaupt op tijd te komen. Naar de plee, op de weegschaal, wassen, aankleden, contactlenzen inzetten (als je haast hebt gaat dat natuurlijk altijd helemaal goed, ahumba), koppie thee, brood ontdooien, weer naar boven rennen voor mijn hartslagmeter, en toen ik net beneden was weer naar boven, want voor de nodige frissigheid natuurlijk ook nog een borstel door mijn tanden en toen was het ineens al 8.53 u. Dan maar geen boterhammen, maar ontbijtkoek en met nog 7 minuten op de klok klom ik mijn VWbus in, maar ajajaj, die hele ruit onder de meest fantastische ijsbloemen, dus ook nog eens koortsachtig krabben. De geulen staan nu nog in de ruit.

En met een halve Ware Wieger Ketellapper in mijn murw en een halve op de voorbank raasde ik met een half ontdooide voorruit over de nog hele stille Stationsweg richting de parkeerplaats van Hotel van Marion. En daar liep de hele goegemeente al een beetje ongeduldig heen en weer te dribbelen. Om 9.01 u. gooide ik mijn bus dwars in de slip en al driftend kwam ik de parkeerplaats opglijden. Lekker optimaal voorbereid natuurlijk.

Aangezien het de eerste keer weer was dat ik met deze zondagse groep loop ben ik maar even voorzichtig gaan informeren wat de bedoeling was vandaag. Wist inmiddels wel dat de groep die traint voor de marathon het vandaag voor de kiezen ging krijgen met 35 km. , maar er moest ook nog een groep minder ver gaan. En begreep daaruit dat we 19 en 11 en 5 konden gaan doen. Nou ja, met de a.s. halve marathon in gedachten kan een stukje rennen op het strand geen kwaad. In vol ornaat met mijn pas verworven hartslagmetertje, mijn nieuwe bloeddrukmetertje, mijn thermometertje en mijn hoogtemetertje voelde ik me best wel een beetje trots om me tussen deze kanjers te mogen begeven en ik had me voorgenomen om in ieder geval dat eerste rondje lekker fris uit mijn ogen te blijven kijken.

En door een surrealistisch aandoend landschap met hier en daar een vliesje krakend strandijs onder de voeten ging het gewoon wel lekker. Halverwege op weg naar Rockanje sloot er nog een blonde dame met een blauw jekkie en een paardenstaart aan bij de groep. Ze kon het tempo gelukkig ook aardig volgen. En zo kwam de inmiddels al dampende groep na pakweg 52 minuutjes langs horecaetablissement ’t Golfje en daarna zouden we via de diverse fietspaden richting de Schapendijk gaan lopen, maar hier blijkt gewoon dat de trainer van tevoren het traject nog niet gelopen had. Een dikke opgevroren laag sneeuw en ijs had zich afgezet op het fietspad bij camping het Waterbos en de beslissing om deezen wege niet te berennen leek een beslissing genomen vanuit een oneindige wijsheid en we liepen nu via de Middelwegroute richting het poldertje.

En toen gebeurde het. Na zo’n anderhalf uur lopen volgde mijn eerste kennismaking met een volkomen nieuw fenomeen voor mij in mijn loopbaan als tot dan toe eeuwig aanstrompelend looptalent. De wereld van de sportvoeding, de wereld van het koolhydratengelletje met colasmaak. Grote vriend en animator Ed de J. te H, ontpopte zich als mijn ‘local dealer’ van dit goedje en dat is sterk spul zeg. Het goedje schijnt nagenoeg geen tijd nodig te hebben om een aantal om hulp schreeuwende organen bij te staan. Vraag me niet hoe het werkt, maar dat het werkt is een ding dat zeker is ! Ja, zo kan ik het ook ! En het is nog eens volkomen legaal ook !! En met die hoeveelheid die ik toen in mijn onwetendheid naar binnen heb gespoten, had ik in wezen genoeg voor een hele marathon en zou Ed het nog heel moeilijk kunnen gaan krijgen.

Aangekomen aan het einde van de eerste omloop werd het tijd voor de beslissing en dat gelletje had zijn werk voortreffelijk gedaan en na kort overleg besloot ik om ook het tweede gedeelte van de toeristische route af te gaan leggen. Het Oostvoornse meer had ik al aardig wat keertjes rondgelopen, dus dat moest kunnen. Op weg dus maar weer en het tempo was perfect. En ook na pakweg 2 uur en 35 zijn er dan mensen die gewoon gaan lopen dollen. En voor de niet misselijke heuveltjes opdoemden heb ik weer voorzichtig aan de dealer een slokje van de godendrank gevraagd. En toen ging de turbo er weer op, als een dolle hond de heuveltjes op, want bij de kreet ‘voor de liefhebbers en als je boven bent haal je de anderen weer op’ voel ik me altijd en eeuwig aangesproken. Rudimentair haantjesgedrag en maar zien waar het schip strandt en dat was daarna eigenlijk al vrij vlug. Ineens was het op. Gewoon op. Nou was het fietspad vanaf de Maasvlakte naar het Groene Strand een crime om op te lopen, met stukken vastgevroren sneeuw en ijs, maar het wilde gewoon niet meer vlotten en eigenlijk had ik er wel vrede mee, want al die extra kilometers na de eerste omloop waren er meer dan ik ooit gelopen had, dus mijn dag kon gewoon al niet meer stuk. Zelfs met een protesterend lijf en een lichte blaarvorming. Het kon me eigenlijk niet zoveel meer schelen toen. En heb me lekker uit laten bollen naar de parkeerplaats. Dank aan Chris Mijer is eveneens op zijn plaats, die dames en heren trainers bij Voorne weten aardig de juiste snaar te raken met betrekking tot het kweken van zelfvertrouwen en dat is bij deze tak van sport best welkom.

Intussen was het voor deze warme groep op koude dag weer tijd om het laatste stukje van hun training af te maken en ze zetten zich weer in beweging om weer even vijf a zes kilometers aan hun gestel toe te voegen. Opdat geest en lichaam weten wat ze op 4 april te doen staat. En ik twijfel er geen moment aan dat ze het gewoon gaan redden allemaal.

En in een wat rustiger tempo dan dat ik heen was gereden en met een grijns die de hele verdere dag niet meer van mijn gezicht af geweest is cruiste ik over de Stationsweg. En ik vroeg me gewoon af of je aan me kon zien dat ik zo ver gelopen had, maar toen ik halverwege op weg naar huis mijn Loes tegenkwam wist ze al hoe laat het was. Je bent wel een beetje erg ver geweest, geloof ik. Nou ga je herstelbroek maar gauw aantrekken !

Vanochtend ben ik met die bruine pinscher in het bos lekker uit wezen lopen , want woensdag wordt de draad weer opgepakt. Tot dan Sjoukje !

Geen opmerkingen: