vrijdag, maart 19, 2004

CROSS YOUR HEART OUT

Crossen is lekker ! Het voorjaar giert door je lijf. Ik weet niet precies hoe dat voelt, maar het klinkt wel aardig voor een openingszin.

We hebben vanmorgen een beetje de locale architectuurtour gedaan. Dat wil zeggen binnen de bebouwde kom hardlopen. We doen dan met zijn allen aan huizenkeuring, want je moet wat te doen hebben tijdens rustige duurlopen. Het lelijkste huis van Oostvoorne staat ongetwijfeld aan de Bosweg. De kleur van dat voorheen mooie huis is nu zo onbestendig. Het heeft iets weg van huidkleurig korsetrose, die playtex cross your heartgevallen uit de jaren vijftig. Nou is retro wel een stroming in opkomst, maar ik heb hier mijn twijfels.

Wij bekeken dus allerlei huizen, maar dat betekende dus ook dat wij ook bekeken konden worden en dan heeft het natuurlijk zin om fris kijkend vooraan in de groep te lopen en het gevolg hiervan was wel dat deze akelig breed van voren was. Het heeft immers weinig zin om vooraan te lopen als toch niemand het ziet ! Nu hadden we kans om gezien te worden door vrienden, kennissen, ooms en tantes, neefjes en nichtjes en gewoon door mensen vanachter de geraniums bij de knusse kachel, want na de valse start van de lente afgelopen woensdag lijkt het weer nu weer nergens op.

Dat eeuwige weer kan trouwens voor heel veel problemen zorgen. Weer kan de start van je dag al heel zwaar maken. Want lieve dames en heren, wat moeten we dan aantrekken ? Ik loop dan vaak al vroeg in mijn hardloopgarderobeinloopkast op en neer tussen de afdeling met mijn zomercollectie en de wintercollectie. Het klamme zweet breekt me uit en ik heb dan nog helemaal geen meter gelopen. Ik kwam trouwens op internet een site tegen waar de trainster iedere avond voor een training kledingadvies gaf. Ergens in het Gooi was die club. En dat lijkt me ook wel iets voor de trainers hier. Gewoon ’s avonds even de leden bellen met het kledingadvies voor de volgende dag ! Dat scheelt een hoop energie.

Eens kijken of we dat voorstel er bij de volgende jaarvergadering doorheen krijgen.

Het internet is trouwens voor de hypochondrisch aangelegde loopmens een regelrecht paradijsje. Je kan er net als in het loopblad Runners heel wat blessures op vinden. Heb ik momenteel de aanzet tot het iliotibiaal frictie syndroom? Surfend door allerlei gortdroge suffe beschrijvingen van wat mensen allemaal zouden kunnen mankeren kwam ik de beschrijving van dit euvel tegen. Daar zat ik na de halve marathon dicht tegenaan. Als ik toen de trap afliep voelde het peesje langs de knie wat pijnlijk aan. Het is nu weer helemaal over, maar je had toch waarschijnlijk iets met een hele mooie naam. Althans als je de boel zou overbelasten.

Maar zometeen is die kans tot overbelasting wat kleiner, want licht knikkebollend herinner ik me de uitspraak ,dat slaap alles geneest. En dat ga ik nu maar met volle overgave doen. Ik las ergens dat de gemiddelde tijd tussen het raken van het hoofd met het kussen en in slaap vallen gemiddeld zeven minuten in beslag neemt. Ik ga dit zometeen maar eens checken met mijn stopwatch.


Geen opmerkingen: