maandag, maart 15, 2004

DE HALVE VAN OOSTVOORNE versie 2.0

Ja, zo voelde ik me een beetje na die loop, een mixje van tevredenheid, vermoeidheid, dorst, honger en toch ook een hele lichte teleurstelling om net niet onder de voor mij magische grens van twee uur te komen. Ik kwam 1 minuut en 24 seconden tekort. Erg hè ? Als ik nou per kilometer 2 seconden harder had gelopen, want wat is nou twee seconden op bijna 6 minuten. Volgens mij had ik gewoon nog een aerodynamische muts op moeten zetten en met mijn handen op de rug moeten lopen, want dat scheelt schijnbaar ook luchtweerstand.

Maar aan de andere kant, wat heb je er nou aan als je gelijk bij de eerste de beste halve marathon al onder de twee uur duikt. Dan heb je toch helemaal geen doelen meer in je leven ? Waar of niet ? En aan de andere kant heb ik gewoon heel lekker gelopen. Vooral door het behoudende begin in gezelschap van Verty van der Sluijs en Wilma de Zoete, die de marathon van Rotterdam als hoofddoel heeft staan en de afstand op haar gemak als training liep.

Het is dus allemaal niet zo erg om niet binnen die 2 uur te hebben gelopen en ik ben na afloop echt afdoende getroost hoor! En het houd je fanatiek, want om al snel aan je plafond te zitten is niet echt handig. Je moet pieken zoals dat heet in sportjargon. Maar er zijn er ook die er rond die piek ook nog wat slingers bij hangen, echt waar, want kunt u zich voorstellen dat als je koud een jaartje loopt, je bij je debuut op die halve al rond de 1.42 loopt ! Nou ze flikte het eergisteren gewoon, die mevrouw Bakker uit groep 2. We hebben er weer eentje hoor ! Goedlachs en keifanatiek. Die combinatie kan dus ook !

Dat hardlopen kan voor sommigen ook gewoon een helletocht zijn natuurlijk, want soms heb je botte pech dat het op zo'n dag gewoon niet wil lukken en om dan te zeggen dat hardlopen leuk is gaat wat ver. Hoorde van een aantal lopers en loopsters dat het niet echt lekker liep. De goede voorbereiding ten spijt.

En toch doen de meesten het gewoon de volgende keer weer. Op de vraag waarom mensen die behoefte hebben kan je zelfs na zwaar filosofisch en psychologisch tafelen nog geen antwoord geven. Maar we blijven toch ons best doen om na afloop van de trainingen aan de koffietafel de mysteries van het lopen te ontrafelen. Want we blijven rare lui te oordelen naar die argeloos winkelende voorbijgangers, die je maar meewarig nakeken toen we met zijn allen over de Stationsweg liepen. En dan te bedenken dat we op dat moment nog niet eens moe waren.

Nou, ik moet weer aan het werk, want dat geschrijf zet ook geen zoden aan de dijk. Moet schilderen voor mijn expositie in Brielle, begin april. Inspiratie zat, nou nog de tijd om het uit te voeren. Maar blijf lezen, dan blijf ik schrijven. Hopelijk wat samenhangender dan de versie van vanmiddag, want dat leek nergens op. Maar zo zachtjesaan is de geest ook weer wat helderderder zo lijkt het. Dus aan diegenen die vanmiddag de weg in mijn stukje kwijt waren even mijn excuses. Het lag niet aan u !


Naar website Ed van der Hoek




Geen opmerkingen: