maandag, april 26, 2004

10 KILOMETER OFWEL 49 MINUTEN EN 41 SECONDEN JE MOND HOUDEN.

Het gaat dus allemaal echt goed komen tussen mijn entraineur Egidius en mij, want vandaag hebben we zij aan zij de 10 kilometer van de van Buurenloop gedaan. Hij een tandje terug als een ietwat verlate paashaas en ik in een poging om nu eens onder de 50 minuten mijn beste seizoensprestatie neer te zetten juist een paar tandjes erbij. Een pee-er zit er namelijk voorlopig nog niet in, want deze dateert uit de tijd dat ik nog geen kale plek op mijn achterhoofd vertoonde en nog fris en fruitig was, maar mijn tweede jeugd lijkt er aan te komen.

Na het startschot word je meteen al op de eerste 100 meter vakkundig gecoacht met goedbedoelde adviezen en gaandeweg volgen de meldingen over tussentijden. De bedoeling is om iedere kilometer onder de 5.00 minuten te blijven en dat lukt in het begin best aardig. Iedere kilometer pakten we dan een paar seconden op dat schema. Die heb je in het tweede gedeelte wanneer het onvermijdelijke verval in zou moeten zetten dan hard nodig, vooral omdat er dan wat pesterige klimmetjes in zitten.

En een stijgende lijn is niet altijd fijn behalve als je van Gied gewoon rustig naar boven mag lopen om je daarna in de afzink volkomen uit de naad te lopen door je paslengte te verlengen. Daar hoef je dan zogezegd niets voor te doen. Ik sputter nog wat tegen dat ik niet zulke lange benen heb als hij, maar dan zegt hij streng maar rechtvaardig dat ik niet moet praten.

Met praten tijdens een wedstrijd verlies je namelijk 10 procent van je kracht. Met zingen onderweg wel 11 procent, zo hebben de geleerden berekend, en met mijn ietwat eigenwijzige inborst kost luisteren ook al heel veel kracht. Met pieken van soms wel 15 procent en als je die 36 procent dan in de eindtijd terugberekend zou ik eigenlijk vandaag zo rond de 32 minuten hebben moeten uitkomen, ware het niet dat ik ook vandaag de meest klassieke stomme idiote beginnersfout heb gemaakt die een serieuze zichzelf respecterende loper maar kan maken. Namelijk een losse veter. Reeds bij het inleidende praatje bij de beginnersgroepen word je er al vriendelijk doch dringend op gewezen, dat je altijd een dubbele knoop in je veter moet strikken, maar meneer van der Hoek stond toen natuurlijk weer net de ander kant op te kleppen of zo. Afijn, ben je net lekker een kilometer of drie op gang met een hele positieve split zoals ze dat in lopersjargon noemen en dan merk je heel geleidelijk dat je linkerschoen wat losser om je voet begint te voelen en even later hoor je dan dat onheilspellende getik van dat uiteinde van die veter op de weg. Tik, tik, tik, tik, steeds harder lijkt dat geluid te worden en van pure schrik begint je aura dan ook nog eens flink te lekken, want hier word je niet echt vrolijk van. En volgens zorgvuldige berekeningen kost dit akkefietje je ook nog eens zo’n dikke 10 procent van je kracht. Waardoor het krachtsverlies tijdens dit specifieke loopje totaal zo’n 46 procent heeft moeten bedragen.

Met andere woorden. Ik had vandaag dik onder het onlangs gevestigde clubrecord van Wim Padmos moeten lopen zonder die losse veter ! Gelukkig krijg ik daarvoor bij de Oranjeloop in Oudehoorn een nieuwe kans komende vrijdag. Dus als ik Wim Padmos was zou ik maar een beetje bij gaan trainen.

O, ja, Gied, bedankt !!


www.edart.nl

donderdag, april 15, 2004

DE PADEN OP, DE LANEN IN !

Het is weer eventjes geleden. Weekje of twee. Niet dat ik weinig in loopland ben geweest , maar schilderland heeft weer even gewonnen van schrijfland. Schilderland moet per slot van rekening mijn inmiddels opstapelende rekeningen betalen. Ook die contributie en mijn KNAU-kaart liggen nu op die stapel. Betalen van der Hoek !! Anders mag je niet eens meer meerennen straks !

Maar tussen de drogende lagen verf door moet ik toch weer even achter mijn toetsenbord kruipen, want behoorlijk wat lezers klikken inmiddels al dan niet via de Voorneatletieksite bovenop mijn verhaaltjes. Dat weet ik via mijn statistiekenmannetjes en het is best fijn als er veel bezoekers komen, ben gek op aandacht, maar het brengt ook best een extra druk met zich mee. Want als er niet steeds wat nieuw gebrabbel staat denken ze natuurlijk dat ik weer eens geen reet uitvoer. Nou is er natuurlijk geen koe zo bont of er is wel een vlekje van waar, maar ik wil in deze toch wat tegensputteren. Het is heus niet zo gemakkelijk allemaal hoor ! Vooral als je nog herstellende bent van de WARP6-training van gisteren. Dat is dus ter verhoging van je loopsnelheid. Gelukkig houdt Gied goed in de gaten dat je niet te gek doet. (alliteratie)

Gied, afkorting voor Egidius is mijn nieuwe trainer en het is best wel even wennen aan elkaar. Botanisch klikt het nog niet zo goed. Ik kan die latijnse namen van de planten en bomen die we onderweg tegenkomen nog steeds niet zo goed onthouden. En ik moet eerlijk bekennen, de hollandse namen eigenlijk ook nog niet, maar ik beloof beterschap. Ik heb al een herbarium aangeschaft, dus het moet goed gaan komen tussen Gied en mij.

Sinds er door het opvoeren van de kilometers en mijn verandering in mijn eetpatroon wat kilo’s af zijn gegaan en ik dientengevolge wat makkelijker ben gaan lopen ben ik sinds kort groep 1 loper. Dat betekent, dat mijn hartslag nu al zelfs voordat ik ga lopen behoorlijk hoog is. Ik probeer er bij het verzamelen dan zo stoer mogelijk bij te gaan staan, want je mag immers met de snelste mensen van de club mee en als we ons dan in beweging zetten blijkt dat er nog behoorlijk wat werk te verrichten is, want er zijn er een paar bij die zo allejezus hard gaan en dito makkelijk lopen, dat je ter plekke weer een nieuw complex te verwerken krijgt. Heb je net het gevecht met het logge lijf een plaatsje gegeven krijg je dit gedoe. Maar verschil moet er wezen om je plaats te kennen in dit groepsgebeuren. Forceren betekent immers de toestand waarin ik me gisterenmiddag bevond. Beetje wazig om me heen zitten staren, tikkie wit weggetrokken, maar gelukkig is het vandaag inmiddels een heel stuk beter door die beroemde herstelbroek. Nou maar hopen dat de anderen zullen zeggen dat ze het ook zwaar vonden afgelopen woensdag.

Morgenochtend dus weer fris en vol goede moed langs de petunia’s, de rhodondendrons en de kaapse bosviooltjes, want dan staat er een duurloop op het programma. Door bos, duin en liefst ook over het strand, want dat kan allemaal hier in de omgeving van het prachtige Westvoorne. Als ik nou weet wat hier allemaal groeit en bloeit kan het alleen allemaal nog mooier worden. Toch ?

Maar nu als de donder weer schilderen. Ik moet mijn contributie nog betalen.

SCHILDEREN


dinsdag, april 06, 2004

04-04-04 DA MARATHON


Potverdorie nou ben ik toch bezig een stukje te schrijven over de prestaties van anderen, terwijl ik het eigenlijk alleen maar over me, myself and I wil hebben natuurlijk.

Voor zo’n tiepje als ik, gezegend met een licht egocentrische en vlotjaloerse inborst, is het feliciteren van mensen die zo’n wereldprestatie hebben neergezet een zware opgave. Dat begrijpt u wel natuurlijk ! Even niet het middelpunt zijn van het hele universum valt dan ontzettend zwaar. Maar ik heb die dag een paar dingetjes geleerd en dat is dat groengele jaloezie ook om kan slaan naar diep respect, want staande net voor de bocht die naar de bevrijdende Coolsingel leidt heb ik veel bekenden voorbij zien komen. De romantiek en vooral de heroiek van zo’n helletocht kon je daar gewoon aanraken als het ware.

Magda met de electrische knie, Ed Simonis met zijn bungelende arm, Corry Faasse zwaar afziend en Arie den Arend diep in zichzelf gekeerd, Angela de Jong nog opmerkelijk alert en fris, Peter de Wit met toen nog zijn volledige maaginhoud, Dick Muizer, Martine Lust, Loek van der Lans en Rene Feelders en Jaap Graaf met een high five. Geweldig om ze allemaal zo net voor die bocht te zien. Maar toch moet ik ook een flink aantal mensen gemist hebben. Ik heb Wilma de Zoete niet voorbij zien komen. (waarschijnlijk te snel voor mijn blik, 3:55 !!)En mijn grote vriend, de evenals ik enigszins naar corpulentie neigende heer de Jong moet ik hebben gemist. Eigenlijk onmogelijk in mijn beleving, maar het kan makkelijk dat ik was afgeleid door de ziekenauto die toch dwars tegen de lopers in iemand in ging laden. En je mag het haast niet zeggen, maar dat is tegelijkertijd ook wat de marathon de marathon maakt en de topprestatie die de mensen leveren benadrukt. Je kan er ook gewoon mee in het ziekenhuis belanden.

Maar ik dwaal weer af. Terwijl ik toch uiterst ingespannen stond te turen werd het later en later en het volk steeds schoner. Letterlijk schuimbekkende mensen zie je voorbijkomen, technisch niet helemaal zuiver meer. Achterin het veld is het slooptijd geworden door het gevecht tegen de onverbiddelijke klok en je loopt eigenlijk een beetje plaatsvervangend te balen, want wat kon er dan met die de Jong gebeurd zijn ? Uitgestapt ?

Ik heb zelfs gewacht tot de bezemwagens voorbij waren gekomen met de allerlaatste lopers om vervolgens terug te lopen naar het Hilton, naar de voor de gelegenheid afgehuurde kamer
Binnenkomend in de kamer zaten er een paar met wel heel serieuze blikken voor zich uit te staren. Lopen moet leuk zijn en mijn voorzichtige conclusie was dat dit foute boel was! Dus ik vraag met een paar omtrekkende bewegingen wat er precies gebeurd was allemaal. Ik was nog steeds in de overtuiging dat ik hem onmogelijk gemist kon hebben en omslachtig leg ik uit dat ik een aantal mensen niet gezien had onderweg. Dus de vraag HOE hij gelopen had was misschien wel de meest voor de hand liggende. Maar dan is er ineens die brede grijns op zijn kop die ineens veel, zo niet alles duidelijk maakt. '4:27, lul !!!' En die grijns is verder de hele middag niet meer van zijn kop te rammen geweest.

Angela de Jong was ook al heel snel weer in het land der levenden, want op de vraag hoe zij gelopen had krijg je dan ook meteen de wedervraag. En heb jij ook lekker gelopen ? Kon ik tenminste ook mijn verhaal kwijt.

Ik had de Radio Rijnmondloop gelopen. Zeg maar de light-versie van Da Marathon. Dit geval is maar 10 km. en voor veel minder moeite wordt je dan toegeklapt, toegeschreeuwd en toegejuichd door precies hetzelfde publiek en dat is mooi meegenomen. De loop is minstens zo massaal als de enige echte, en juist daardoor kun je je de eerste paar kilometers gewoon niet vergallopperen en kan je gewoon gezellig een paar gesprekken aanknopen met de mensen om je heen. Ik ben opgelopen met Martin. Ik was net voor de loop even kort aan hem voorgesteld en tijdens de warming-up probeerde ik een beetje uit te vissen of ik deze gespierde spijker een beetje bij zou kunnen houden. 48 a 49 minuten op de 10 had hij op zijn conto. Maar hij was vooral fietser. Hij kon goed afzien verzekerde hij mij. Het elfstedenwerk. Mooi hoor ! En hij zat letterlijk zowat dagelijks in de sportschool, een sportschool voor de gewone mensen voegde hij daar fijntjes aan toe. En hij had zijn telefoon bij zich voor camaliteiten. Ik durfde al bijna niet meer te gaan vertellen wat ik eigenlijk als gewoon mens in het dagelijks leven uitspookte en tegen mijn gewoonte in heb ik mijn mond gehouden en heb geluisterd.

Snel wegkomen was er zoals gezegd bij de Rijnmondloop niet bij, maar het voelt geweldig om nu eens mensen in te halen in plaats van alleen maar ingehaald te worden zoals me overkwam bij de Zevenheuvelenloop. En samen met Martin gingen we ook hele horden lopers voorbij. Over stoepjes, langs graskantjes, door bloemperkjes, tussen talloze tiepjes door, waar er ook maar een gaatje te vinden was, daar doken we in en dat brengt het kleine jongetje weer in je naar boven. U kent ze wel, van die kleine apies die overal tussendoor schieten. En met een tussentijd van 32 minuten op het 5km. punt door het lage tempo bij de bottlenecks in het parcours had je nog meer het gevoel dat je op moest schieten om ueberhaupt binnen het uur te kunnen finishen. Dus nog maar tandje erbij, en wilde nog bij Martin informeren of ik wel hard genoeg ging, maar was hem ineens kwijt. Gone with the Wind. Gelukkig kwam ik onderweg gezellig nog verschillende Voornedames tegen. Dat schept altijd een band.

Omdat het toch al zo lekker liep kwam ik met kippevel aan op de Coolsingel. Was de laatste jaren niet meer zo snel op de 5km geweest. 23:26 ! En totaal opgeteld is dat 55:24. Maar dat wil ik gemakshalve maar snel weer vergeten. Ik hoor u gapen, maar vergeleken met vorig jaar sta ik er nu beter voor en in deze sport zijn je eigen tijden de enige werkbare referentie.

Na de finish besloot ik om toch even te wachten en daar was Martin ook. Hij zei dat hij moe was geworden van het inhalen van al die mensen en toen maar rustig aan had gedaan. Hij had best nog wel harder gekund. En die 49 minuten was trouwens van zes jaar geleden.

Al met al voelde deze 040404 aan als een prettig dagje uit. En heb zo ook prachtig kunnen proeven aan de sfeer van de wedstrijd der wedstrijden, en ben nog enthousiaster geworden dan ik al was en ben vastbesloten om het volgend jaar ook te gaan doen. Want aan de reacties te horen is dit het afzien op de trainingen dubbel en dwars waard. Ze hebben het toch geflikt. Ook al moet je net als Peter de Wit een hele prullebak op metrosstation Stadhuis volkotsen en zitten er een paar kleine kinderen zich verwonderd af te vragen waarom die meneer zo raar doet. Nou kindertjes, Peter de Wit heeft net de marathon uitgelopen ! Dinsdagavond en woensdagochtend zijn er weer trainingen. Honderd metertjes, lacht een van de Mijers, maar die komen zondag ook nog wel aan de beurt. Gaan ze naar Utrecht.


www.edart.nl