dinsdag, april 06, 2004

04-04-04 DA MARATHON


Potverdorie nou ben ik toch bezig een stukje te schrijven over de prestaties van anderen, terwijl ik het eigenlijk alleen maar over me, myself and I wil hebben natuurlijk.

Voor zo’n tiepje als ik, gezegend met een licht egocentrische en vlotjaloerse inborst, is het feliciteren van mensen die zo’n wereldprestatie hebben neergezet een zware opgave. Dat begrijpt u wel natuurlijk ! Even niet het middelpunt zijn van het hele universum valt dan ontzettend zwaar. Maar ik heb die dag een paar dingetjes geleerd en dat is dat groengele jaloezie ook om kan slaan naar diep respect, want staande net voor de bocht die naar de bevrijdende Coolsingel leidt heb ik veel bekenden voorbij zien komen. De romantiek en vooral de heroiek van zo’n helletocht kon je daar gewoon aanraken als het ware.

Magda met de electrische knie, Ed Simonis met zijn bungelende arm, Corry Faasse zwaar afziend en Arie den Arend diep in zichzelf gekeerd, Angela de Jong nog opmerkelijk alert en fris, Peter de Wit met toen nog zijn volledige maaginhoud, Dick Muizer, Martine Lust, Loek van der Lans en Rene Feelders en Jaap Graaf met een high five. Geweldig om ze allemaal zo net voor die bocht te zien. Maar toch moet ik ook een flink aantal mensen gemist hebben. Ik heb Wilma de Zoete niet voorbij zien komen. (waarschijnlijk te snel voor mijn blik, 3:55 !!)En mijn grote vriend, de evenals ik enigszins naar corpulentie neigende heer de Jong moet ik hebben gemist. Eigenlijk onmogelijk in mijn beleving, maar het kan makkelijk dat ik was afgeleid door de ziekenauto die toch dwars tegen de lopers in iemand in ging laden. En je mag het haast niet zeggen, maar dat is tegelijkertijd ook wat de marathon de marathon maakt en de topprestatie die de mensen leveren benadrukt. Je kan er ook gewoon mee in het ziekenhuis belanden.

Maar ik dwaal weer af. Terwijl ik toch uiterst ingespannen stond te turen werd het later en later en het volk steeds schoner. Letterlijk schuimbekkende mensen zie je voorbijkomen, technisch niet helemaal zuiver meer. Achterin het veld is het slooptijd geworden door het gevecht tegen de onverbiddelijke klok en je loopt eigenlijk een beetje plaatsvervangend te balen, want wat kon er dan met die de Jong gebeurd zijn ? Uitgestapt ?

Ik heb zelfs gewacht tot de bezemwagens voorbij waren gekomen met de allerlaatste lopers om vervolgens terug te lopen naar het Hilton, naar de voor de gelegenheid afgehuurde kamer
Binnenkomend in de kamer zaten er een paar met wel heel serieuze blikken voor zich uit te staren. Lopen moet leuk zijn en mijn voorzichtige conclusie was dat dit foute boel was! Dus ik vraag met een paar omtrekkende bewegingen wat er precies gebeurd was allemaal. Ik was nog steeds in de overtuiging dat ik hem onmogelijk gemist kon hebben en omslachtig leg ik uit dat ik een aantal mensen niet gezien had onderweg. Dus de vraag HOE hij gelopen had was misschien wel de meest voor de hand liggende. Maar dan is er ineens die brede grijns op zijn kop die ineens veel, zo niet alles duidelijk maakt. '4:27, lul !!!' En die grijns is verder de hele middag niet meer van zijn kop te rammen geweest.

Angela de Jong was ook al heel snel weer in het land der levenden, want op de vraag hoe zij gelopen had krijg je dan ook meteen de wedervraag. En heb jij ook lekker gelopen ? Kon ik tenminste ook mijn verhaal kwijt.

Ik had de Radio Rijnmondloop gelopen. Zeg maar de light-versie van Da Marathon. Dit geval is maar 10 km. en voor veel minder moeite wordt je dan toegeklapt, toegeschreeuwd en toegejuichd door precies hetzelfde publiek en dat is mooi meegenomen. De loop is minstens zo massaal als de enige echte, en juist daardoor kun je je de eerste paar kilometers gewoon niet vergallopperen en kan je gewoon gezellig een paar gesprekken aanknopen met de mensen om je heen. Ik ben opgelopen met Martin. Ik was net voor de loop even kort aan hem voorgesteld en tijdens de warming-up probeerde ik een beetje uit te vissen of ik deze gespierde spijker een beetje bij zou kunnen houden. 48 a 49 minuten op de 10 had hij op zijn conto. Maar hij was vooral fietser. Hij kon goed afzien verzekerde hij mij. Het elfstedenwerk. Mooi hoor ! En hij zat letterlijk zowat dagelijks in de sportschool, een sportschool voor de gewone mensen voegde hij daar fijntjes aan toe. En hij had zijn telefoon bij zich voor camaliteiten. Ik durfde al bijna niet meer te gaan vertellen wat ik eigenlijk als gewoon mens in het dagelijks leven uitspookte en tegen mijn gewoonte in heb ik mijn mond gehouden en heb geluisterd.

Snel wegkomen was er zoals gezegd bij de Rijnmondloop niet bij, maar het voelt geweldig om nu eens mensen in te halen in plaats van alleen maar ingehaald te worden zoals me overkwam bij de Zevenheuvelenloop. En samen met Martin gingen we ook hele horden lopers voorbij. Over stoepjes, langs graskantjes, door bloemperkjes, tussen talloze tiepjes door, waar er ook maar een gaatje te vinden was, daar doken we in en dat brengt het kleine jongetje weer in je naar boven. U kent ze wel, van die kleine apies die overal tussendoor schieten. En met een tussentijd van 32 minuten op het 5km. punt door het lage tempo bij de bottlenecks in het parcours had je nog meer het gevoel dat je op moest schieten om ueberhaupt binnen het uur te kunnen finishen. Dus nog maar tandje erbij, en wilde nog bij Martin informeren of ik wel hard genoeg ging, maar was hem ineens kwijt. Gone with the Wind. Gelukkig kwam ik onderweg gezellig nog verschillende Voornedames tegen. Dat schept altijd een band.

Omdat het toch al zo lekker liep kwam ik met kippevel aan op de Coolsingel. Was de laatste jaren niet meer zo snel op de 5km geweest. 23:26 ! En totaal opgeteld is dat 55:24. Maar dat wil ik gemakshalve maar snel weer vergeten. Ik hoor u gapen, maar vergeleken met vorig jaar sta ik er nu beter voor en in deze sport zijn je eigen tijden de enige werkbare referentie.

Na de finish besloot ik om toch even te wachten en daar was Martin ook. Hij zei dat hij moe was geworden van het inhalen van al die mensen en toen maar rustig aan had gedaan. Hij had best nog wel harder gekund. En die 49 minuten was trouwens van zes jaar geleden.

Al met al voelde deze 040404 aan als een prettig dagje uit. En heb zo ook prachtig kunnen proeven aan de sfeer van de wedstrijd der wedstrijden, en ben nog enthousiaster geworden dan ik al was en ben vastbesloten om het volgend jaar ook te gaan doen. Want aan de reacties te horen is dit het afzien op de trainingen dubbel en dwars waard. Ze hebben het toch geflikt. Ook al moet je net als Peter de Wit een hele prullebak op metrosstation Stadhuis volkotsen en zitten er een paar kleine kinderen zich verwonderd af te vragen waarom die meneer zo raar doet. Nou kindertjes, Peter de Wit heeft net de marathon uitgelopen ! Dinsdagavond en woensdagochtend zijn er weer trainingen. Honderd metertjes, lacht een van de Mijers, maar die komen zondag ook nog wel aan de beurt. Gaan ze naar Utrecht.


www.edart.nl

Geen opmerkingen: