donderdag, april 15, 2004

DE PADEN OP, DE LANEN IN !

Het is weer eventjes geleden. Weekje of twee. Niet dat ik weinig in loopland ben geweest , maar schilderland heeft weer even gewonnen van schrijfland. Schilderland moet per slot van rekening mijn inmiddels opstapelende rekeningen betalen. Ook die contributie en mijn KNAU-kaart liggen nu op die stapel. Betalen van der Hoek !! Anders mag je niet eens meer meerennen straks !

Maar tussen de drogende lagen verf door moet ik toch weer even achter mijn toetsenbord kruipen, want behoorlijk wat lezers klikken inmiddels al dan niet via de Voorneatletieksite bovenop mijn verhaaltjes. Dat weet ik via mijn statistiekenmannetjes en het is best fijn als er veel bezoekers komen, ben gek op aandacht, maar het brengt ook best een extra druk met zich mee. Want als er niet steeds wat nieuw gebrabbel staat denken ze natuurlijk dat ik weer eens geen reet uitvoer. Nou is er natuurlijk geen koe zo bont of er is wel een vlekje van waar, maar ik wil in deze toch wat tegensputteren. Het is heus niet zo gemakkelijk allemaal hoor ! Vooral als je nog herstellende bent van de WARP6-training van gisteren. Dat is dus ter verhoging van je loopsnelheid. Gelukkig houdt Gied goed in de gaten dat je niet te gek doet. (alliteratie)

Gied, afkorting voor Egidius is mijn nieuwe trainer en het is best wel even wennen aan elkaar. Botanisch klikt het nog niet zo goed. Ik kan die latijnse namen van de planten en bomen die we onderweg tegenkomen nog steeds niet zo goed onthouden. En ik moet eerlijk bekennen, de hollandse namen eigenlijk ook nog niet, maar ik beloof beterschap. Ik heb al een herbarium aangeschaft, dus het moet goed gaan komen tussen Gied en mij.

Sinds er door het opvoeren van de kilometers en mijn verandering in mijn eetpatroon wat kilo’s af zijn gegaan en ik dientengevolge wat makkelijker ben gaan lopen ben ik sinds kort groep 1 loper. Dat betekent, dat mijn hartslag nu al zelfs voordat ik ga lopen behoorlijk hoog is. Ik probeer er bij het verzamelen dan zo stoer mogelijk bij te gaan staan, want je mag immers met de snelste mensen van de club mee en als we ons dan in beweging zetten blijkt dat er nog behoorlijk wat werk te verrichten is, want er zijn er een paar bij die zo allejezus hard gaan en dito makkelijk lopen, dat je ter plekke weer een nieuw complex te verwerken krijgt. Heb je net het gevecht met het logge lijf een plaatsje gegeven krijg je dit gedoe. Maar verschil moet er wezen om je plaats te kennen in dit groepsgebeuren. Forceren betekent immers de toestand waarin ik me gisterenmiddag bevond. Beetje wazig om me heen zitten staren, tikkie wit weggetrokken, maar gelukkig is het vandaag inmiddels een heel stuk beter door die beroemde herstelbroek. Nou maar hopen dat de anderen zullen zeggen dat ze het ook zwaar vonden afgelopen woensdag.

Morgenochtend dus weer fris en vol goede moed langs de petunia’s, de rhodondendrons en de kaapse bosviooltjes, want dan staat er een duurloop op het programma. Door bos, duin en liefst ook over het strand, want dat kan allemaal hier in de omgeving van het prachtige Westvoorne. Als ik nou weet wat hier allemaal groeit en bloeit kan het alleen allemaal nog mooier worden. Toch ?

Maar nu als de donder weer schilderen. Ik moet mijn contributie nog betalen.

SCHILDEREN


Geen opmerkingen: