zondag, mei 23, 2004


SPRINTJE

Ik zal er maar niet meer omheen draaien. Mijn hele leven staat slechts in het teken van één ding en dat is het voorblijven van mijn vrouw met hardlopen. Om dit ene cruciale doel te bereiken trek ik werkelijk alles uit de kast om haar te beletten sneller te worden dan ik. Ik lieg en bedrieg, knijp en dreig, train me het lazarus bovenal en probeer alle facetten van psychologische oorlogsvoering uit. Ik zorg bijvoorbeeld dat haar favouriete loopkleding zoek raakt, stop spelden in een voodoopoppetje met haar beeltenis en kook van alles dat zij niet lust en probeer haar zodanig te ontregelen dat haar elke lust tot snel hardlopen wordt ontnomen. Maar het lijkt een vergeefse strijd. Loederke begint op stoom te komen en mijn fragiele egootje kan dit maar heel erg slecht verwerken. In een vies venijnig sprintje aan het einde van de duurloop werd ik er voor het eerst sinds een behoorlijk tijdje gewoon overdwars uitgehold. Ik zag het te laat allemaal en lette even niet goed op en er liepen wat mensen in de weg natuurlijk, maar er zijn gelukkig getuigen die gezien hebben dat zij het was die de sprint inzette. En bovendien ken ik die blik maar al te goed. Zij heeft zich de gehele duurloop lopen sparen voor dit ultieme machtsvertoon.

Haar winst bij het bowlen afgelopen uitstapje had ik inmiddels al een beetje verwerkt. Ik heb het een plaatsje kunnen geven, maar deze voortekenen van een snel groeiende vorm en conditie baren me zorgen. Zij begint er lol in te krijgen en dan medelotgenoten, dan wordt het oppassen geblazen. Dan wordt ze nasty !

De film War of the Roses wel eens gezien ? Met Michael Douglas en Kathleen Turner. Dat is kinderspel vergeleken bij wat er zich bij ons thuis afspeelt. Ik klaag over zere tepels ten gevolge van een modieus schurend hardloopshirt en zij komt aan met secondenlijm. Hier schat, dat is nieuw, dat zijn vloeibare pleisters, van het Kruidvat. Nou mijn shirt krijg ik nu nog steeds niet uit ! Ik heb een poging gedaan aangifte te doen bij de politie, maar zij vonden mijn motivatie zeer dubieus. En dat is slechts maar een voorbeeld.

Hoe is ze te stoppen vraag ik me vertwijfeld af. Ik neig naar het oprichten van een platform voor verontruste hardlopende echtgenoten. Misschien kunnen we zo samen een vuist maken tegen te snelle vrouwen. Een praatgroep lijkt me het beste. Dan kunnen we samen fijn ervaringen uitwisselen en elkaar met raad en daad bijstaan, want ik heb zo’n vermoeden dat er veel verborgen leed is onder ons mannen.

Maar misschien is er nu een wapen in de strijd dat zijn weerga niet kent. Vanochtend tijdens het lopen had een van mijn vrienden het over een loop van vierenhalve kilometer. Ergens in het Westland en die gaat niet langs sloten, nee die gaan er dwars doorheen. Slootjespringen over 40 sloten varierend van een greppeltje tot een trekvaart met een breedte van 30 meter. Lekker baggeren. Met modder gooien is weliswaar een favouriete bezigheid van menig mevrouw, maar ze willen er niet vies van worden en juist daar moet ik mijn kans grijpen, want samen met andere lieve dames heeft ze zich over laten overhalen voor een polderloopje van 4,5 kilometer. De aard van deze loop hebben wij angstvallig verborgen voor haar gehouden.

Het moet ergens in september gaan gebeuren. Ik ga me in ieder geval in het geheim voorbereiden in de polder. Door de sloot aan de Heindijk en voor het serieuze werk maar een keer door het Spui. Met een corpulent lijf zak je namelijk niet zo snel weg in de modder, daarvan zijn er in de natuur legio voorbeelden te vinden. En met een behoorlijke snelheid kun je volgens mij ook een behoorlijk stuk over water lopen. Soms roept mijn vrouw me wel eens toe of ik denk dat ik Jezus ben of zo. Nou, dat zou me op die bewuste dag in september mooi van pas komen !


klik hier voor website


woensdag, mei 12, 2004

NATTE SCHAPEN

Vorige week voor het eerst eens sfeer geproefd op de donderdagavond. Eens kijken of die groep minstens even warm is als bij de ochtendtrainingen. Maar koud 500 meter vanaf het beginpunt word er dan al een antwoord van me verwacht op de vraag waarom ik zo loop te hijgen in gezelschap. Ik heb zelf wel een vermoeden, maar dat ga je dan natuurlijk niet en groupe verkondigen, dus mompel ik maar wat voor me uit, dat het vast en zeker op het conditionele vlak ligt. Ik kreeg sterk de indruk dat men hier geen pest van geloofde, maar daar raak je aan gewend. Dus praat ik maar dapper met mijn buurvrouw verder. Op weg naar de oefeningen om je buikspieren te pesten en de 12 keer 300 metertjes. Ter verhoging van je basissnelheid, dat je dat even weet. Want dat gedraaf moet wel ergens toe dienen en ter plekke krijg ik een college van Chris Mijer. Ik heb mijn hartslagmeter schijnbaar niet voor niks gekocht, want op het getik van dat geheimzinnige orgaan zijn deze trainingen gebaseerd. Hoe minder dat geval tikt, hoe beter. Dan schijn je langer te leven.

Ik heb wel eens in de Kijk of de Readers Digest gelezen, dat ieder dier hetzelfde aantal hartslagen tot zijn beschikking krijgt. Zo'n 1,5 biljoen keer per leven. Van spitsmuis tot olifant. Met andere woorden. Ga op stap met een loopgroep en check it out.

Effe wat anders, het is misschien een beetje een gek praatje, maar zo rond volle maan wil er best nog wel eens een vreemde vorm van onrust in me sluipen. De samenhang in spraak en schrift wil dan nog wel eens een beetje wegvallen en bovendien heb ik het gevoel dat mijn haren dan veel harder gaan groeien als normaal en verwachtingsvol ren ik dan langs een winkelruit of wat er dan ook maar dienst kan doen als spiegel, maar het blijkt fantoomhaar ! Het voelt alsof je een volle bos met haar hebt, die je zo in een paardenstaart kan binden, maar het is niet zo !

Dat viel even vies tegen, maar gaandeweg zo’n training werd ik het er met Fientje over eens dat uiterlijk sowieso niet echt belangrijk is en de rust in kop en lijf keerde weer een beetje terug. Het is toch ook wel weer typisch dat het gesprek op een dergelijk onderwerp uitkomt, maar door de therapeutische werking van een goed gesprek in combinatie met hardlopen kan je weer even vooruit en brengt je weer met beide benen op de grond,hoewel dat natuurlijk lastig hardloopt.

Door de ontiegelijke warmte van deze avondgroep krijg je ook gewoon dorst. Er word vaak beweerd dat als je dorst krijgt het al te laat is, maar juist op deze willekeurige doordeweekse donderdagavond heb ik precies op tijd een paar biertjes naar binnen kunnen werken. Mijn neevoormijgeendrankknop stond uit en heb het onderhavige pand aan de Jan Matthijssenlaan in een licht benevelde toestand verlaten.

Hoog tijd om er eens een lang weekendje tussenuit te gaan. Tijd voor bezinning. Want zo kan het echt niet langer doorgaan allemaal. Dat gemeut en die onzekerheid van een man op het randje van zijn middenlevencrises over hoe je eruit ziet was al een teken aan de wand, dus het werd hoog tijd voor Texel !!

Op naar vakantiepark de Krim, waar mijn schoonfamilie met ons neefje en onze dochter voor een weekje vakantie zaten. In mijn beleving is de naam de Krim voor een vakantieoord een beetje ongelukkig gekozen. Het ademt een beetje naargeestigheid uit. Vroeger werden er mensen verbannen naar deze onherbergzame streek in Rusland en de Krimoorlog (1854-1856) is ook al heel bekend uit de geschiedenis, maar deze passage is geheel en al te wijten aan mijn zucht naar eruditie, dus doe er mee wat u wilt, neem het mee als bagage. Maar gelukkig heeft mijn schoonfamilie van dit hele verhaal geen last. Hier en daar leiden ze aan een vorm van manische positiviteit. Zelfs bij slecht weer.

Na een natte rit door het zuid- en noordhollands landschap, dat er boven Volendam ook al niet fraaier op werd kwamen we aan op de boot. Perfect getimed reden we de Schulpengat op. In de tijd dat je een kopje koffie met gevulde koek naar binnen kan proppen werden we alweer vriendelijk doch dringend gemaand van de boot af te rijden, opdat de mensen die van het eiland af willen ook weer van diezelfde veerboot gebruik konden maken. Een aardig principe leek me. En toen we het veelgeprezen eiland opreden kregen we vooral een lange file over de volle lengte van het eiland, (godzijdank in tegenovergestelde richting) en heel heel erg veel natte schapen te zien. Die natte schapen stonden allemaal glazig een richting op te kijken. Naar een nat bord met de duistere tekst Ons eiland voor de Heiland. Naar hun blikken te oordelen wisten die natte schapen volgens mij ook niet wat dat inhoudt. Voor die natte schapen was het meer ons weiland op het eiland

In de buurt van Zuid-Eierland viel het me op hoe weinig parachutisten er uit de lucht kwamen vallen. Vrijwel geen een. Ik neem aan dat je met een natte parachute niet lekker springt. En me afvragend of dit parachutespringen misschien iets voor mij was stonden we plots in de ontvangstruimte van vakantieparadijs de Krim. De juffrouw van de receptie leek op een cursusleidster macramee voor gevorderden. Lekker ding hoor, maar intussen weet ik dat innerlijk natuurlijk veel meer telt dan uiterlijk. En ik geloof trouwens niet dat parachutespringen iets voor mij is.

De huisjes en vooral de echt splinternieuwe chaletjes van de Krim zijn qua uitstraling omgekeerd evenredig aan die van het Krim-activiteitencentrum, want deze zien er toch gewoon heel erg tof uit. Dat moet gewoon gezegd worden. Voor een gezinnetje met twee kinderen is het een perfect onderkomen. Ruim sanitair. Twee badkamers zelfs. Grundig TV met heel veel duitse zenders, radio met cd-speler,

Die middag hebben we in het nabijgelegen de Cocksdorp gewinkeld. Ik had een regenjas nodig en die hebben we gevonden. De Cocksdorpse Zakenliedenvereniging heeft zo haar eigen manieren om elkaar van klandizie te voorzien, want bij mijn aankoop kregen we ook twee bonnetjes voor een gratis kopje koffie bij het Bikkelement, precies 152 meter verder in de straat en daar hebben we als rechtgeaarde hollanders dan ook maar meteen gebruik van gemaakt. Het regende in de tussentijd toch gewoon door.

Die avond hebben we na het prakkie, met gekookte aardappeltjes, sla en een ietwat platte gehaktbal met jus, gescrabbled. Of is het geskrebbeld ? Want engelse woorden mochten ineens weer niet met dit zenuwslopende spel !

De volgende dag was mijn schoonmoeder eindelijk 70 en zij kreeg van de kinderen met aanhang Her First Sony voor thuis en op de camping. En na de zang en dans stond een bezoek aan Ecomare op ons reisprogramma. Ecomare is een zeehondenopvangcentrum en daar zijn we vooral onder de indruk geraakt van Carina. Ze leren de zeehonden daar uit principe geen kunstjes, maar Carina heeft uit zichzelf door gekregen dat als ze zwaait naar de juffrouw met de emmer vol vis haar kansen op een lekker maal enorm stijgen.

Het volgende evenement op het programma was het gezinsarrangement Bowling op de Krim zelf weer. De ietwat puberaal aandoende medewerker wist ons te vertellen dat er helaas geen zwaardere bowlingballen meer waren. Die waren de avond tevoren namelijk allemaal gejat, met als gevolg dat er alleen nog maar ballen te krijgen waren waar je alleen je pink nog maar in kon krijgen. En dat er nog geen nieuwe ballen waren komt louter en alleen door het feit dat Texel een eiland is, waar ze geen bowlingballenleverancier hebben verzekerde hij ons. Maar als we het vriendelijk zouden vragen zouden we misschien die ene zware bal van baan 1 mogen gebruiken. De mensen van baan 1 vonden dat echter niet zo’n goed idee en dat verklaart eigenlijk wel min of meer het feit dat ik slechts tweede ben geworden. Ook de baan had een lichte afwijking naar links.

Het bowlingarrangement hield ook in dat we voorzien zouden worden van de nodige hapjes en drankjes, maar voor de rest van de dag zou dit niet toereikend zijn vreesden wij. Tijd voor een aanvullende maaltijd. Tijd voor de KRIMBURGER.

Van Carina hadden we al geleerd dat zwaaien helpt om aan voer te komen dus dat hebben we maar meteen in de praktijk gebracht en verdomd, het hielp. Onze dochter kon kiezen uit Kidspakket Jip, Jop of kabouter Plop en dat was allemaal met verrassing en voor ons was er het Krimmenu met een overheerlijke Krimburger met ananas. Betalen mochten we bij de juffrouw met een hele lieve glimlach en afhalen mochten we ons eten bij een mevrouw met een heel mooi duits accent. A la Annie Friesinger. Daar schmelten we allebei ter plekke van.

Welcke ueberrashung wilt u erbei ? vroeg zij. Nou als we dat wisten was het natuurlijk geen verrassing meer, dus informeerden wij uiterst discreet waaruit wij dan wel konden kiezen. Nah, da ist ein strandbal, ein parapluutje oder ein maschkertje. Het was inmiddels opgehouden met regenen dus het parapluutje vonden we wat cru en de maskertjes waren gewoon heel erg eng om te zien, dus we kozen voor de strandbal en dat was de juiste keuze, want zo fluisterde ze met een gezicht vol mimiek: Die maschkertjes gaan so schtincken .

Die patatjes gingen nog wel, maar die burgers waren echt een culinaire ramp, maar soms als je geen al te hoge verwachtingen hebt en de mensen niet al te chagrijnig zijn is alles nog best wel te narsen. Je hebt in ieder geval niet de neiging om te gaan lopen gallen. Ze doen in ieder geval hun best in deze net niet entourage en dat is vaak al heel wat meer dan je soms in veel andere massatoeristische attracties voor je kiezen krijgt.

Na ons laatste nachtje in het inmiddels bekende stulpje eerst een potje getennist met schoonpa. 13-13 stond het in de eerste set en toen moesten we van de baan af. Klaar voor de terugreis inmiddels en toen we gepakt waren probeerde het zonnetje schuchter door het wolkendek heen te prikken, haar warmte alvast een beetje vooruitsturend en die middag hebben we nog bij de Koog bij strandpaviljoen de Buren zitten luisteren naar het moederdagconcert van de TexelBigBand. Met natte sokken van spontaan voetbalspel langs de vloedlijn, maar dat gaf niks. Het stemde me mild.

In november gaan we naar een ander waddeneiland. Naar Terschelling voor de halve berenloop. Een ander eiland voor de heiland.


www.edart.nl