donderdag, juni 10, 2004



TAKKIE

Ik sta al een behoorlijk tijdje uit het lood. Ben er behoorlijk chagrijnig van geworden merk ik en ik ben trouwens niet de enige die dit merkt. Ik heb een opdracht aangenomen om Takkie de langharige tekkel te vereeuwigen en ik bak er werkelijk helemaal niks van. Het wil maar gewoon niet lukken om deze om te zetten naar mijn eigen vertrouwde beeldtaal. Ik ben bezig de tekkel op een langwerpig doek te maken. Op 70x140 cm. In het kader van het experiment, want diegenen die mijn werk kennen weten dat ik eigenlijk alleen maar op vierkanten werk. Een onuitroeibare afwijking en ik kan de schok van het nieuwe dan ook maar met moeite verwerken. Doe maar eens gek dacht ik in een onbewaakt ogenblik, maar na drie weken begint deze koene daad zich op me te wreken. Jarenlang ben ik psychotherapeutisch behandeld om met dit soort tegenslagen om te kunnen gaan maar waarom heb zo’n takketekkel nou niet gewoon veel langere poten zodat zo’n geval wat beter composeert op een vierkant schildersdoek. Die tekkels zijn niet alleen qua karakter eigenwijs, maar ze zetten volgens mij ook de hele evolutietheorie van Darwin op zijn kop, want waar hebben die hele korte poten nou in vredesnaam voor nodig? Er zal ongetwijfeld een hele plausibele verklaring voor zijn, maar lieve mensen, ik zie m niet hoor !! En dat vreet aan me.

Opeens gaan alle mechanismen van het uitstellen in werking om maar vooral niet geconfronteerd te hoeven worden met die vrdmd tekkel op die ezel. Ik moet ineens persé weten wat de hoofdstad van Madagascar is, de koers van de roebel, bestel alle items van TellSell en ken de Wehkamp gids inmiddels van voor naar achter en ben nu ook weer op de hoogte van de laatste lingerietrends.

Leuk hoor, dat kunstenaartje spelen, maar het is af en toe ook wel een bezoeking op dit soort dagen, waarin geen enkele kleur de goede lijkt te zijn en geen vorm naar je zin is door je opspelende neiging naar perfectie, maar er is een schale troost. Het is een repeterend patroon, ik herken het en het gaat straks gewoon zachtjes voorbij ! Er word wel eens gekscherend gezegd dat een kunstenaar moet lijden om te kunnen scheppen en af en toe vrees ik dat het gewoon waar is. Ik weet dat mijn zogenaamde lijden natuurlijk volstrekt relatief is en in de ogen van velen bijna pathetisch aanstellerig is, maar ik moet het toch even aan u kwijt allemaal.

Gelukkig doen de eerste tekenen van herstel zich al zachtjes voor. Dat hardlopen kan ook dat uitstellen en die bijbehorende vluchtneiging versterken, maar het kan op den duur ook weer louterend gaan werken als je de goede balans een beetje hebt gevonden. Afgelopen zondag werd ik gewoon even half lyrisch bij de aanblik van het strand tussen Rockanje en Oostvoorne. Vanaf de duintop na met z'n allen langs het Breede Water te zijn gerend had je kilometers ver zicht over een spiegelgladde zee, zonnetje op je giechel, een gezellige groep hardloperds en onder invloed van de endorfinen of volgens de nieuwste inzichten gemeld in Runners zelfs canabiiden (!!!!) was er weer een flard van het betere gevoel. Dat “I can see for miles and miles”-gevoel. Heel eventjes.

Dat met die Tekkel zal ook opgelost worden, dat voel ik gewoon en die worst op pootjes zal vast en zeker een metafoor zijn voor een dieper liggend probleem. Daar zal ik dan in mijn volgende dip wel weer tegenaan lopen en puzzelen we weer verder. Als ik aan alle tekkelbezitters heb uitgelegd dat ik helemaal niks persoonlijks tegen tekkels heb, want anders zou ze wel naar me grommen. En dat doet Takkie niet !

Trouwens over Leiden gesproken. A.s. zondag is er de marathon van Leiden. Met diverse andere afstanden. Doe mee met de halve marathon.


Naar de schilderijen en etsen van ed van der Hoek klik hiero

Geen opmerkingen: