woensdag, juni 30, 2004

VAN LAKENVELD NAAR SCHIPLUIDEN

Ik ben afgelopen week verraden. Er is een lek in mijn familie en dit lekken zal niet lichtvaardig opgenomen worden. Op de dinsdagavondtraining is door iemand triomfantelijk en met enig leedvermaak aan derden gemeld dat ik op een bewuste zondagmiddag na de zondagochtendtraining op het groene strand in een slapende toestand in mijn bed ben aangetroffen.

Ik wil hier graag gelijk even van de gelegenheid gebruik maken dat misverstand uit de wereld te helpen. Ik ben namelijk alleen maar even op de rand van mijn bed gaan zitten en toen klapte het waarschijnlijk dubbel, waardoor ik wel gedwongen was een horizontale stand aan te nemen. Ik lag gewoon klem. Dit duurde zo lang dat ik hoogstwaarschijnlijk heel even in slaap ben gevallen en precies in die tijd moet het bed zichzelf weer teruggeklapt hebben. Dat heb je gewoon met sommige bedden. En juist in die fractie van een seconde moet een bepaald iemand mij gezien hebben.

Maar toch komen zo natuurlijk die verhalen de wereld in dat ik me met het hardlopen over het strand teveel had uitgesloofd om indruk op andere mensen te maken. En dat ik daardoor moe zou zijn geworden of iets van die strekking. Te gek voor woorden natuurlijk.

O, ja, ik ben niet van zins oude koeden uit de sloot halen, maar ik ben getipt dat de beschreven koeden in de vorige log Lakenvelders waren. Of ze dan uit het plaatsje Lakenveld komen of afkomstig zijn van de gegoede familie Lakenveld kan ik niet precies duiden, maar hieraan verbind ik graag de prijsvraag voor deze week. Er komen overigens ook veel kippen vandaan.

Nu ik toch over kippen, koeien en sloten rep. In de omgeving van Schipluiden hebben ze ze niet allemaal op een rijtje, me dunkt. Atletiek op zich is al in veel gevallen een vorm van zelfkastijding voor ongetrainde lieden. Het wordt weliswaar minder als je zo goed getraind bent als ik, accoord, maar er zijn nu een paar dubieuze individuen die bedacht hebben om aan dat gebeuren nog een dimensie toe te voegen. In dier voege dat zij het nodig achten een flink aantal vieze baggersloten in het parcours op te nemen zonder er ook maar één vaartuig bij te leveren.

Als man van enig statuur heb ik mij toch voor deze gelegenheid ingeschreven, daar ik de competitie niet schuw. Ik verhaal in mijn omgeving maar wat graag op over dat nobele en olympische hardlopen en de geneugten van een halve marathon, maar er zijn altijd uiteindelijk toch maar weinig tot geen mensen komen kijken om hun waardering te tonen, maar, en dat is het wonderlijke van deze situatie. Nu wilden mijn fans precies weten, waar en wanneer deze voornoemde drekrees is, want misschien konden ze immers toch ergens wel een gaatje vinden in hun anders zo volle agenda. Zo ook mijn gewaardeerde ouders, die het naar hun zeggen erg leuk zouden vinden als toeschouwer eens kennis te maken met deze tak van sport.

Het is overigens weinig verheffend wat de fotograaf op de website van www.drekrees.nl laat zien. En de onderschriften bij die foto’s getuigen van een slechte smaak. Oordeelt u zelf.


www.edart.nl

Geen opmerkingen: