maandag, augustus 23, 2004

DREKREES 2004

De crème de la crème van de vaderlandse drekreestop zou zaterdag in Schipluiden tezamen komen voor de DREKREES 2004. Een zware natuurlijke selectie gaat aan dit evenement vooraf, want je moet toch op zijn minst enige fijnzinnige vertakkingen in het hersenweefsel missen om hiervoor in aanmerking te komen. Na een serie gesprekken met psychiaters, sportpsychologen, haptonomen, inspanningsfysiologen en voedingsdeskundigen waren we er uit. Ik ben geknipt voor deze sportactiviteit. Op vrijwel alle criteria scoorde ik hoog. Zowel fysiologisch als mentaal. Ik heb zwembanden, eet ruim voldoende, hap heel snel, doe aan sport bij Voorneatletiek en heb het, mede daardoor, vaak heel moeilijk. Ik mag meedoen.

Onderweg naar Schipluiden op de autoradio tussen de Olympische verrichtingen van Teun, Jan en Theo de verkeersinformatie. Rondom het Westland waren een aantal wegen afgesloten omdat er slangen over de weg lagen om het overtollige water uit de polders weg te pompen. Zou het wel doorgaan ? Ik voelde blijdschap in me opkomen. Het begeleidingsteam bemerkte dit en riep me tot de orde. Gewoon afwachten hoe het parcours er bij lag. Bij aankomst bleek het Waterschap aldaar de toestand onder controle te hebben.

De drekrees gaat gewoon door. Deze hardloopwedstrijd van 4,2 km. met 62 sloten varierend van een greppelslootje van 50 cm. breed tot een trekvaart van bijna 20 meter. Simon Vroemen zou er bij kwijlen. Dit even voor een beter begrip van waar we het hier over hebben. In alle sloten kun je volgens de organisatie staan. Maar het liefst niet te lang omdat je dan de overige deelnemers ophoudt. Volgens de statuten en bepalingen is het niet toegestaan om in zeven sloten tegelijk te lopen.

Een aantal mensen deden niet mee. Zij hadden plotseling visite gekregen. Sommigen moesten werken en een heel groot gedeelte had autopech gekregen. Kan gebeuren natuurlijk en zo bleven we met zijn zeven drekreezers over. Ed Simonis, Hans Houps, Corné Zwinkels, Wilfred Barendse, John van Hoorn, Angela de Jong en Ed van der Hoek. Allen begeleid door een verrassend groot aantal mental coaches.

In onze speciaal voor de gelegenheid geprepareerde drekreestenues van het merk Drekline heb je het gevoel de hele drekwereld aan te kunnen. De verwachtingen waren torenhoog gespannen. De warming-up liep geweldig. Tactisch alles voor elkaar en ook het zien van de uitermate bevallige Drekkwien doet je hart sneller kloppen en mede hierdoor wil je alles op alles zetten om hier te winnen.

Nog tien seconden tot de start, De spanning stijgt voelbaar. Met zijn allen bij elkaar op dat weiland geeft een heel aparte trilling van de grond. Alsof je dwars door het weiland heen kan zakken, maar dan klinkt gelukkig het startschot. Zo’n kleine 70 a 80 meter heb ik nog hoop om met de eersten mee te kunnen, maar bij de eerste de beste sloot was het al raak. Vast ! In de prut ! Waza-ari ! Net niet op mijn rug, maar in de wurgende houdgreep van de zuigende zooi. Als je je linkerbeen bijna los hebt gewrikt zakt je rechterbeen nog dieper in de shit en het is nu zaak om iets aan de slootkant vast te grijpen. Kalmte kan u redden ! schiet door me heen en ik zie rondom me soortgelijke verschrikte gezichten en ruik een ondefinieerbare geur. De geur van angst en modder. C’est parti ! Ik kijk hoe anderen zich eruit werken door het groene spul langs de kant van de sloten vast te grijpen, maar waar ik sta zijn er alleen distels en brandnetels. Het moet maar en ik slaag erin om me eruit te wurmen. Nog 61 sloten te gaan !

De tweede sloot is de trekvaart. Duiken verboden, maar omdat je nog kracht hebt wordt het een bommetje. Tot je nek in de drek was het devies van de organisatie. Ditmaal brengt een aangeboren handicap gelukkig uitkomst. Mijn platvoeten zorgen ervoor dat ik niet dieper wegzak en ik krijg gelukkig maar drie slokken slootwater binnen. De ondergrond voelt als in koffie gesopte mariakaakjes, maar ruikt anders. En het publiek op de brug dat me eerst zo sympathiek voorkwam krijgt in mijn beleving het voorkomen van ramptoeristen. Ik zie SBS microfoons staan van Hart van Nederland. De Telegraaf is er en dit zegt misschien wel genoeg. Ze fotograferen John van Hoorn als hij de sloot uitkruipt. John lacht (nog) niet op deze foto.

Na de brede sloot is het wat beter te doen. Het gras langs de kanten staat relatief hoog en dus kun je er goed uitkomen. Het gaat lekker ! Sloot zestien moet met een sprong zijn te overbruggen, althans, ik heb het anderen zien doen. Ik besluit het ook te gaan proberen, want inmiddels had ik me conditioneel en mentaal weer wat herpakt. Wel is het zaak om de aanloopsnelheid flink te verhogen en het is de bedoeling om tussen de roodwitte vlaggetjes uit te komen. Nog drie a vier meter verwijdert van het afzetpunt voel ik dat ik niet helemaal fris uit ga komen. Een kleine balansverstoring zorgt ervoor dat ik meer de hoogte in ga dan de diepte en op 20 centimeter vóór de overkant komt ik met twee benen in een hoek van 45 graden onder de oever tot stand. Niks nahupje ! Ik hang met mijn rug in het water en het is Ippon ! Met geen mogelijkheid kan ik me naar voren strekken en ik lijk gedoemd ter plekke de rees te moeten beeindigen.

Voor mijn gevoel zat ik er minutenlang en de mensen die ik eerst gepasseerd was gingen mij nu op hun beurt weer voorbij, onderwijl vriendelijk heu zeggend. Ik zei maar heu terug en juist toen ik de moed op begon te geven hoorde ik achter me. ’Hee Ed ! Ga je lekker ?’ En even later werden me twee helpende handen toegereikt en kon ik verder. Bevrijd uit mijn benarde positie door Hans Houps en Angela de Jong ! Geweldig ! Ik was terug via de herkansing en vanaf dat moment hebben we elkaar niet meer uit het oog verloren. Dit was de manier om deze sloten te lijf te gaan, want er is altijd wel één gelukkige die de overkant haalt en de ander de helpende hand toe kan steken. Gelukkig heb ik me ook een paar keer nuttig kunnen maken en zo vonden wij gedrieen de formule om dit zinloze geweld de baas te kunnen.

Uit het feit dat wij dit allemaal zelf uit hebben moeten vinden blijkt ook dat de huidige trainingen bij onze club tekort schieten. Het hoge woord moet er maar even uit. Er moet gewoon veel vaker drekreesspecifiek getraind worden zodat wij ook volgend jaar goed voor de dag kunnen komen. Ik denk hierbij om op de dinsdagavonden en de donderdagavonden de sloten van de Bollaarsdijk, de Heindijk, het Spuij en aansluitend de haven bij het Maerlant op te nemen in de trainingsroute. Helaas ben ik dan zelf gezien de trainingsactiviteiten van mijn vrouw niet in de gelegenheid om dan te komen trainen, maar ik geef het u ter overweging, dames en heren trainers. De opkomst zal zeker hoog zijn. Denk ik.


www.edart.nl

Geen opmerkingen: