dinsdag, oktober 19, 2004

ZONDAGMORGEN

ZONDAGMORGEN


Zomaar een zondagmorgen half in oktober ergens. Onze wekker die het geluid maakt van een schor luchtalarm loopt af en meteen zitten we rechtovereind op onze nieuwe Sultan Forsbacka IKEA matras met het predikaat best getest. Met verschrikte ogen meldt vrouwlief dat we de wekker te laat hebben ingesteld. Wie we ? bulder ik meedogenloos en sla haar kort en klein met het nachtkastje, sleur haar aan haar haren de trap af en stop haar beneden in de broodrooster. Dat vind ze niet leuk, merk ik aan haar reactie, want zij slaat mij op haar beurt weer midden op mijn bakkes met onze gietijzeren wok om me vervolgens met diezelfde wok en de vleesvorken uit ons multifunctionele Brabantiarekje aan het parket vast te spijkeren. Ik zeg sorry, ik bedoelde dat jij de wekker te laat had ingesteld en dan is alles weer koek en ei. We zijn misschien allebei gewoon een beetje gespannen.

Dat komt zo: In een onbewaakt ogenblik hebben we besloten beren te gaan slopen op Terschelling. Het geval waar we voor trainen heet in de volksmond de berenloop. Met zo’n zangerig fries accent klinkt dit al helemaal fantastisch.

Je kon er inschrijven voor een halve en een hele marathon en het is de bedoeling zo min mogelijk pijn te lijden als je daar dat eiland rond gaat huppelen. Dat moet bij voorkeur gaan gebeuren volgens de weg der geleidelijkheid genaamd training. En blijkbaar doen we dat het liefst collectief gezien de steeds groter wordende opkomst. Ondanks het feit dat het herfstvakantie is staat de parkeerplaats bij Hotel van Marion weer lekker vol ongeregeld volk.

Alleen Chris en Dieneke Mijer waren een beetje aan de late kant, maar bleken bij navraag iets opgehouden te zijn door een hardnekkige enquetrice, maar meneer de trainer weet het na het parkeren van zijn auto zelfs zo te draaien dat het lijkt alsof hij al die tijd op ons heeft staan wachten.

We zetten koers naar de boulevard om vervolgens rechts af te slaan. Langs het OVV terrein aan de Zwartelaan lopen we met een paar omtrekkende bewegingen door duttend Oostvoorne. De luchtvochtigheid is 95 %. De temperatuur rond 11 a 12 graden en het is heerlijk weer eigenlijk. Het tempo is gematigd vlot en de gesprekken levendig. Gonzend galopperen we door de Gijzenhoekweg of het kan ook de Molenweg geweest zijn, (maar omwille van de alliteratie hou ik het maar zo) om via de Hoefweg langs hardwerkende paarden in een tredmolen te lopen. Het landelijke tafereel roept verscheidene associaties met een hoog inkopgehalte bij ons op.

Je hebt wel eens van die mensen, waarvan je in een oogopslag ziet dat ze in permanente staat van verontwaardiging verkeren. Ter hoogte van het poldertje komen we er een tegen. Zo’n in mantelpak gehuld botoxhoofd in een 4-wheeldrive. Waarbij met name de frons en lachrimpels als gevolg van het lamleggen van de contracties van de huid volledig zijn verdwenen. Nou daar ga je er een stuk jonger en vooral vrolijker van uitzien hoor ! Gelukkig is er nu de revolutionaire Botox creme, die de gelaatstrekken zichtbaar corrigeert zo spiek ik in de folder die in mijn brievenbus was gevallen en vanaf 29 oktober verkrijgbaar is bij uw erkende drogist ! Slechts 109 euro per potje ! Dus dan hoeven we ons gelukkig niet meer uit de naad te rennen voor een jonger uiterlijk. Misschien kan je het in verband met die zichtbaar corrigerende werking het beste over je hele lichaam smeren. Maar ik dwaal af en over afdwalen gesproken. We zijn inmiddels beland in Voorne’s duingebied en op de Heveringen komen we een andere groep voornamelijk loopsters tegen. Vergezeld van een Jack Russell Terrier. Kort op de poten, staart eigenwijs in de krul , kordaat, beslisvaardig, luidruchtig, intelligent, uitermate vasthoudend en bovenal niet gek te krijgen. Je moet alleen wel af en toe goed oppassen dat je niet op zijn teentjes stapt, maar hij maakt zich al gauw geliefd binnen de groep en een kilometer of wat verder gaat het gerucht dat het hondje Chrisje heet. Een pietsie naief bedenk ik me dat we hier te maken hebben met een bijzondere toevalligheid en zie vanuit mijn eigen corpulente gesteldheid de ongepastheid van het maken van grappen over iemands uiterlijk in. Leuke naam voor een hondje denk ik nog, terwijl onze wegen zich scheidden.

Wij gaan steeds dieper het duingebied in en de meesten van ons kennen hier de weg slechts matig of gewoon niet. We zitten in Strypemonde en niemand durft hier het voortouw te nemen en daardoor worden Jaap Graaf en Anette Kluijtmans tegen wil en dank als gidsen aangesteld omwille van hun natuurlijk leiderschap. Dit blijkt geen enkele garantie te bieden in dit gebied en in de beleving van velen onder ons maken we twee tot vijfmaal hetzelfde rondje. Maar niemand die daarom maalt. We kakelen stevig verder met zijn allen en na een verbaal akkefietje met La Beekhuizen over het positioneren binnen de groep en de constatering dat ze vanuit haar optiek toch maar gewoon vóór me loopt in plaats van achter me (kortom het gaat ook wel eens helemaal nergens over), meent heer Mijer het voor haar op te moeten nemen. De opmerkingen zijn dusdanig van aard dat mijn oude oorlogswond spontaan begint op te spelen en de heer Mijer sneert dat het hier dan louter om een tongverstuiking zou kunnen handelen. Hij zit er helemaal naast maar het prikkelt me dusdanig dat ik nu toch maar even wil memoreren, dat ik pakweg een uur geleden een hondje had gezien dat heel erg op hem leek en in de volle overtuiging dat het hondje Chrisje heet vertel ik hem dat. Uitgerekend op dat moment komt ter hoogte van de Duinzoom onderhavig dier met gevolg koninklijk door ons gezichtsveld rennen. Volkomen synchroon aan het commentaar. Als je het over de duvel hebt.

We hebben er dan al bijna één uur en drie kwartier opzitten. Best wel aardig inspannend met een dergelijk hoge luchtvochtigheid en de meesten houden de training voor gezien. Ook Ben Mol die op zijn zachts gezegd toch wel het een en ander gewend is verzucht dat het best wel zwaar was. Hij is herstellende van een blessure. Toch is er nog een groep dappere kanjers en kanjeressen die begin november de hele marathon gaan lopen op Terschelling en zij plakken er nog minimaal een ronde Oostvoornse Meer aan vast, zodat ze aan de drie uur trainingstijd zullen gaan komen. Ga er maar aanstaan op een willekeurige zondagmorgen ergens in oktober.

www.edart.nl

Geen opmerkingen: