woensdag, december 29, 2004

HENK

Mijn muzen roepen me zachtjes ter verantwoording. Ze knagen zachtjes aan mijn weerstand tot schrijven en schilderen. Het is al veel te lang geleden sinds ik een behoorlijk stukje werk heb afgeleverd. Ik sta op de laadstand momenteel. Dat schijnt er allemaal bij te horen. Dan ben ik koopziek, zoek koortsachtig naar muziek passend bij mijn gemoedstoestand, vreet veel, slaap slecht en te weinig, ben luidruchtig en geforceerd leuk, gauw jaloers en loop als er helemaal niemand kijkt met een getormenteerde blik door de wereld heen te zuchten. Zo ! Het hoge woord is eruit en voordat ik dit gevoel ga cultiveren en me ga wentelen in zelfmedelijden weet ik al dat het allemaal maar weer een fase is. Ja ik weet het heus wel ! Het gaat allemaal over.

Wat vaak helpt is om dan een flink stuk te gaan hardlopen al dan niet door de ochtendmist. Tot je dampend en zwetend je endorfientjes tot je hebt genomen. Het zorgt even weer tijdelijk voor rust in de kop en zet die ongecontroleerde gedachtenstroom weer een beetje in de goede volgorde. Door het lopen lijkt het wel of je dan een mengsel van melisana, een vol buisje prozac, drie flessen pleegzuster bloedwijn, twee theelepels levertraan, een stikkie, 3 flesjes bier, 5 glazen wijn en een maaltijd met in eigen jus gelakte kalfsschenkel gelardeerd met een krokant stukje buikspek badend in de langoustinejus. Rijpe wintertruffel vermengd met geconfijte linzen op een bedje van tomaten in rodewijnvinaigrette en geprakte opperdoezer ronde met venkelmousselinesaus en makreelsabayon of gewoon een stampotje andijvie tot je hebt genomen.

Met dat laatste wil het dus allemaal wel lukken, maar die verdomde onrust wordt veroorzaakt doordat er veel dingen tegelijk op me af komen. Af en toe dreig ik het overzicht te verliezen. Het gaat uiteindelijk toch ten koste van de creativiteit.

Het kost dan aardig wat moeite om in die toestand te geraken waarin je je gedachten en ideeen de vrije loop kunt laten zonder die ietwat irritante dwangmatigheid, waardoor iets te geforceerd gaat aandoen en zoiets is van mijlen ver herkenbaar. Althans dat gevoel heb ik dan zelf.

Als kunstenaar mijdt je liever alle zakelijke aspecten van het vak. Het staat vaak haaks op datgene wat je doet en eigenlijk heb je de neiging om alles gewoon weg te geven aan de echte liefhebbers. Zoiets als de zucht om aardig gevonden te worden. Zoals vroeger toen je als kind een tekening voor iemand ging maken. Kijk eens, voor jou gemaakt !

Dat van dit principe ook misbruik gemaakt kan worden hebben een aantal lieden volgens mij ook perfect in de gaten en op het moment dat dit ietwat onprettige besef ook bij mij aanbeland is kost dat kracht en energie. Lang leve de commercie. Geld verdienen mag best, maar niet ten koste van.

Lijnrecht tegenover de gladde commercie is er het principe van leven en laten leven. Het is een mooi goed en dat principe staat op het lijf geschreven van Henk. Henk Pruijsen is een pur sang liefhebber, die galeriehouder is geworden om slechts dat ene feit. Het feit dat hij graag omringd wilde worden met de beelden en schilderijen die hij zelf bewondert en niet gestuurd vanuit commerciele scoringsdrang.

Er is bij Henk een vergevorderde vorm van darm en slokdarmkanker geconstateerd en hij is opgegeven. De schok die dat bericht bij zijn naasten en de kunstenaars die hem al jarenlang omringen teweeg heeft gebracht kent zijn weerga niet. Henk is en was altijd zo godsgruwelijk echt ! Met die karakteristieke pezige kop van hem en die onmiskenbare toon. Chaotisch en kwetsbaar soms. Goedlachs en vrijgevig vaak. Henk inspireert de mensen om hem heen. Rondom Henk was het altijd feest.

Het is een bizar idee om begin januari met een groot aantal collega-kunstenaars zijn kist te gaan beschilderen en ik zie er net zoveel tegenop als dat ik er trots op ben om hier aan mee te mogen werken.

Op het gevaar af de indruk te wekken op sentimenten mee te willen liften wil ik toch echt heel graag kwijt dat ik in mei mee mag doen aan de jaarlijkse Roparun voor het Steinweg-Voorne Atletiek D team. Een loopje in estafettevorm vanuit Parijs naar Rotterdam waarbij de opbrengst volledig ten goede zal komen aan het veraangenamen van het leven van kankerpatienten en vooral jonge patientjes. Het verhaal van Henk brengt het allemaal voor mij wat dichterbij. Ik had en heb zelf altijd de neiging door te -zappen- als ziekten en leed in beeld verschijnen. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid, dat ik dit niet van heel dichtbij mee heb hoeven maken en kan slechts een poging doen om me een voorstelling te maken hoezeer dit ingrijpt in de levens van de patient en de mensen rondom.

En ik zap weer verder.

Het nieuwe jaar is aanstaande, de kerstdagen net voorbij en het leven gaat verder en ik moet als de donder weer aan het werk. Voor morgen moet er een schilderij klaar. Om mee te nemen naar Henk. Henk gaat gewoon door met regelen en voor ons kunstenaars te zorgen.