donderdag, februari 10, 2005

ALS JE TWIJFELT MOET JE HET DOEN

Zo af en toe hoor je wat toespraken voorbij komen, waar je met een zeldzame vorm van kippevel naar staat te luisteren. Er waren vier sprekers die dinsdag vroeg in februari en alle vier waren ze geweldig ! Beng !!! Knal !!! Alle vier de toespraken zo verschillend, maar o zo authentiek. Ademloos stonden mijn vrouw en ik in de vestibule van de veel te kleine aula van de begraafplaats in Alblasserdam te luisteren. We konden er door de drukte niet meer bij en konden dus niks zien en als je een zintuig uitschakelt, in dit geval het visuele tuig, dan kun je je over het algemeen heel goed concentreren op wat er gezegd werd. Noem het compensatie. Het waren verhalen over Henk. Hendrik Johannes Pruijsen, zoals de mensen die er hun vak van hebben gemaakt, dat zo gedragen kunnen zeggen bij officiele gelegenheden. Bij een trouwerij klinkt het allemaal nog wel aardig, maar de intonatie waar het nu mee gezegd werd stemde droevig.

Henk is na een toch relatief kort ziekbed overleden aan kanker. In alle rust in het bijzijn van zijn naasten. Het kan toeval zijn, maar op het moment, dat al het werk van zijn bijna 50 kunstenaars binnen was voor de laatste tentoonstelling. Hij gaat nu over Henk in plaats van met Henk.

Ik weet het zeker dat een ieder daar aanwezig dacht in de term MIJN Henk, want Henk had een gave om je het gevoel te geven, dat je speciaal bent. Henk verstond de kunst om met het onaangepaste tuig dat kunstenaar heet om te gaan. Dat volk dat vaak zo broos en gevoelig is. Dat volk dat het woord twijfel zowat op het voorhoofd getatoueerd heeft staan. Onuitstaanbaar op de momenten dat ze merken dat hun werk geliefd blijkt en ook vaak weer onuitstaanbaar als het gevoel ontstaat dat ze niet genoeg aandacht voor hun werk krijgen. Het valt niet mee om met deze vaten van tegenstrijdigheden contact te krijgen weet ik uit tweedehands ervaring.

Het was een mooie dag voor de dood, temeer nu ik dit twee dagen later schrijf de wind en de regen op het huis in beuken. Ook op de momenten dat wij met zijn allen om zijn graf stonden gingen niet onopgemerkt voorbij. Sowieso ging er rondom Henk niks onopgemerkt voorbij. De kist waarin Henk lag is door een aantal van zijn huissschilders en huisedelsmeden een beetje opgekalefaterd. De dames en heren vonden een beetje kleur op de kist wel aardig en zo hebben we op een middag begin januari in Warmond Henk’s wens vervuld. Het is een prachtig ding geworden. Ongewoon uiteenlopend met alle visuele emoties aangestipt die je maar kon verzinnen. Ondanks of juist dankzij de gigantische botsingen in stijl, want Henk hield niet van eenheidsworst. Henk zocht het avontuur en Henk liep die dag te glimmen.

De kist was prachtig uitgelicht op het moment dat we voor een laatste groet langs de kist liepen. Met korte knikjes naar elkaar zeg je vaak meer dan woorden kunnen uitdrukken en zelfs in de wat mistige entourage van deze dag met het waterige zonnetje was het nog steeds niet helemaal stil rondom Henk. Respectloos rijden er dan nog brandweerauto’s met sirene langs de begraafplaats. Laat toch branden, die brand, denk je nog.

Ik hoor Henk nu met zijn karakteristieke stem al een beetje brommen. Zo is het wel genoeg, halve Zeeuw, want zo noemde hij me altijd.

Ik twijfelde over het schrijven van het stukje over Henk. Ik twijfel over of ik wel wat toe kan voegen aan datgene wat ie voor ons allemaal betekende. Ik twijfel of ik op een dergelijke manier wel de juiste toon te pakken heb. Ik twijfel erover of ik dit stukje nou al dan niet schrijf om de aandacht naar mezelf toe te schrijven. Ik twijfel erover of dit stukje door de critici niet beschouwd wordt als één grote aaneenschakeling van clichés. Op dit soort momenten hoor ik toch liever weer een van Henk’s meest gesproken zinnetje. Het komt allemaal wel goed en kort daarop het zinnetje, dat o zo kort is maar o zo veel indruk op ons maakte, als je twijfelt moet je het doen.




Onderstaande links hebben betrekking op de ROPARUN. De ROPARUN is een hardloopwedstrijd van Parijs naar Rotterdam met als doel geld op te halen voor het draaglijker maken van de omstandigheden van patienten met kanker in de laatste fase van hun leven. Daar waar nog slechts palliatieve zorg van toepassing is.

TEAM 96 ofwel het Steinweg-VoorneatletiekD-team zet zich in om fondsen te werven voor dit doel.

Het is de opzet om een nieuwsbrief te maken met heel veel kunst en cultuur. Wilt u meer informatie over wat dit allemaal inhoudt kunt u op de volgende link klikken.

http://www.e-newsmaker.nl/maker/host/edart/campaigns/campaign_1403.php

en voor algemene informatie over de ROPARUN

www.roparun.nl

Geen opmerkingen: