vrijdag, oktober 20, 2006

MILDENBURGBOS

into the woods


Ik ben al een tijdje zoet met de vraag hoe een stoel eruit zou zien als onze knieen de andere kant op zouden buigen. Een regeltje dat ik ergens tegenkwam op het net. Heb ik wat te doen.

Alhoewel, ik heb eigenlijk genoeg te doen de laatste tijd. Je zult mij niet horen klagen daarover. Mijn werkveld als kunstenmakerd, (vrij naar Willem van Hanegem) heeft zich verbreed. Was het eerst tekenen, schilderen en etsen. Er is nu sinds een paar maanden fotografie bijgekomen. Sinds ik bij wijze van fiscale investering een nieuw digitaal fotografeertoestel met verwisselbare lenzen heb gekocht is er geen houden meer aan. Dat hele fotograferen sluimerde weliswaar allang in in de krochten van mijn botte brein, maar nu met dit nieuwe toestel, waar ik heel erg tevreden mee ben is de beer los. Misschien is het vanwege de nieuwigheid, maar het wordt alleen nog maar erger. Andere activiteiten zoals het hardlopen komen behoorlijk in het gedrang en de laatste keer dat ik heb hardgelopen was om te huilen zo slecht als het ging, maar ach.. een mens moet niet alles willen kunnen en ik moet zeggen dat ik door de bank genomen een gelukkig mens ben.

Het is hollen en stilstaan in dit beroep, want naast dat fotograferen moet ik natuurlijk nog wel blijven schilderen om brood op de plank te blijven houden. Het gebeurd tot in de kleine uurtjes allemaal, want ook is afgelopen week de beurs begonnen waaraan ik had toegezegd een behoorlijke hoeveelheid werk te zullen aanleveren. Dat is allemaal wel aardig gelukt, dus nu is het even afwachten of het aan zal slaan.

Regelmatige bezoekers van mijn onregelmatige stukjes is het natuurlijk allang opgevallen dat mijn vrouw en ik fanatieke hardlopers zijn, maar het afgelopen jaar is Loes behoorlijk geblesseerd geweest. De blessure laat zich het best omschrijven als hielspoor en daar is men in de regel een poosje zoet mee. Veel lopers hebben dit inmiddels aan den lijve ondervonden. Op de foto boven is zij te zien wanneer ze haar allereerste keer weer aan het lopen is, met onze trouwe hond. Voorzichtig wat minuutjes aan het proberen is en te kijken hoe het aanvoelt. Na afloop is er toch een mengeling van gevoelens en het is tamelijk emotioneel zoiets. Toch nog wel een licht pijntje, maar het zou gaan om herstellend littekenweefsel en dat laat zich voelen, maar het gaat !!

De hond, die naast Loes loopt is onze duitse pinscher Trees, Trees is van Truus uit Emmeloord. (Truus is de fokster) Trees is één van mijn muzen. En figureert samen met Joep, mijn woensdaghond heel erg vaak in mijn schilderijen en foto’s.

En die foto’s staan tegenwoordig, tezamen met de foto’s van mijn schilderijen en etsen geparkeerd op een website, die www.flickr.com heet en in de VS inmiddels een begrip is geworden. In ons land begint het inmiddels ook aardig bekend te raken en het is echt een aanrader voor iedereen, die iets met fotografie heeft. Inmiddels hebben complete volksstammen professionals en amateurs op het gebied van kunst er ook hun podium gevonden en het groeit alleen nog maar. De komende weblogs zal het wel regelmatig ter sprake komen. Blijft aan uw toestel !

Mijn foto’s zijn te vinden op deze link: www.flickr.com/photos/edart

dinsdag, september 05, 2006

Schapenbende





Kunt u hier nou ook altijd zo kwaad over worden ? Dat van die schapen die overal en altijd maar zo'n beetje door mekaar in zo'n weiland gaan liggen !!! U begrijpt best wel wat ik bedoel. Gelukkig heb ik ze vanmorgen een beetje af kunnen richten, want het is me een bende met die beesten. Ik hoop dat u hetzelfde doet als u ze door elkaar ziet liggen, want we moeten Nederland wel een beetje ordentelijk houden. Dus ! Heeft u ook nog wat vrienden en bekenden, die zich ook zo ergeren aan dit fenomeen. Stuur ze een mailtje en waarschuuuw ze. Het kan dus wel hè ?

Nou tot de volgende keer !

woensdag, augustus 30, 2006

EEN DAGJE UIT





Zo! ik ben weer eens even een echte vent ! Mijn testosteronspiegel is weer een beetje op peil gebracht. Ik wil er niet mee te koop lopen, maar deze meneer is toevallig watje af.

Ik ben namelijk afgelopen weekend met mijn schoonfamilie naar de Efteling geweest. In de gedachte even een dagje zoet te zijn met de Pandadroom en langs Repelsteeltje door het sprookjesbos te flaneren gevolgd door een beetje dobberen in de Fata Morgana om aansluitend een verhelderend gesprekje aan te knopen met Hollebolle Gijs, sta ik ineens in de rij. Truus, Toos en Truitje vonden het wel een aardig idee als ik ook eens wat spannends zou beleven in mijn tot dan toe voortkabbelende bestaantje. Er ontpon zich plotseling een verscheurende strijd tussen ammenooitniet en het diepgewortelde verlangen om mij te ontworstelen uit mijn watjesstatus.

Ik kan u verzekeren dat ik een paar jaar ouder geworden ben in die rij naar het instapschavot. Met entertainment onderweg via de diverse videoschermen en het live zicht op het gedrocht dat zich alle kanten opwringt. Twee volledige loopings en een paar screwdrivers voorafgegaan door het geratel van de karretjes die de in mijn gedachten toekomstige slachtoffers naar de top op 30 meter hoogte trekken is niet wat je een geruststellend vooruitzicht kunt noemen. Voeg daarbij nog een andere dimensie die voorheen panische angst bij mij zou oproepen. De dreiging van onweer. Vlieg je niet uit de bocht met die karretje dan heb je ook nog eens de kans om door de bliksem getroffen te worden. Het hoogste punt bij onweer dient te allen tijde vermeden te worden. Blijf uit de buurt van metalen objecten en maak je zo klein mogelijk door op je hurken te gaan zitten luiden enkele passages uit het padvindershandboek.

Het schavotje nadert.

Er komt een treintje terug. Zo op het eerste gezicht komen ze emotieloos op het perron aan. Ik kan er geen hoop uit putten. Alles is verloren. De man in het eftelingpak zegt dat ik beter in het karretje zelf kan gaan zitten gillen en ik doe dat dan maar. Ik zit naast Toos en Toos zegt nog even ter geruststelling dat je er niks van voelt, van die loopings. Ik geloof geen woord van wat ze zegt. Truus en Truitje zitten voor me en zijn al een tijdje in de weer met hun mobiele telefoon. Daar kan je filmpjes mee maken. Ik stel me dan voor dat ze dit toestelletje bij wijze van zwarte doos later zullen vinden op de plaats van de ramp en in gedachten zie ik het achtuurjournaal al met de opening van het vinden van de doos van Truus Siemens- Samsung. Je kan het filmpje openen met Bluetooth zegt Sacha de Boer op vertrouwelijke toon tegen de kijkers.

Dan is er ineens beweging. We gaan. We worden naar boven getakeld. Ik moet zwaaien naar mevrouw Siemens-Samsung en op het moment dat Toos en ik dat doen storten we in razende vaart naar de eerste koprol en voor ik het weet de tweede, nog een kurketrekkertje erachteraan en langzaam maar zeker dringt het tot me door dat ik nog leef en schreeuw het uit van blijdschap. De zwarte doos heeft alles geregistreerd. Truus en Truitje zijn onderweg zelfs van plaats gewisseld. Beneden aangekomen zegt een meneer in een eftelingpak dat ik mag stoppen met schreeuwen en dat ik me nu maar beter naar de uitgang kan begeven. Achter me aan een hele keicoole man van de streek, die me aanspreekt als ik even op de anderen wacht. Ah menneke, vinde gij dit een stoere achbaan ? Dan zijde gij nog nie bij Siks Fleks gewees zeker ? Das nog tien keer erger ! Jahaa, man, wat heb ik toen in de kreukels gelege toen ik doar uit kwam. Dit is ech niks vergeleke mè da ding hiero.

Hier wordt me even de indruk gewekt dat ik een soort Familienabfahrt heb gedaan, een blauwe piste zogezegd, een oud kreng uit 1981. De klassieker onder de Europese achtbanen.

Nou daar sta je dan als kersverse Pythonfan met het idee dat je nieuwe gebieden in je hersenen aangeboord hebt door de adrenaline. Wat is dat toch, dat fenomeen, want ondanks dat gemekker van die meneer uit Brabant was het voor mij buiten het opwarmertje in de vogelrok toch echt voor het eerst dat ik over de kop ben gegaan in een karretje en ik heb nog dagen een grote bek gehad om het maar even plat te zeggen. Mevrouw Siemens Samsung is ervan overtuigd, dat ik maandelijks effetjes in de achtbaan moet. Er schijnen rollercoasterclubs te zijn. Volgende maand ga ik maar weer dus. Ik heb mijn baantje al uitgezocht! Het wordt de Kingda Ka !

naar mijn website

www.edart.nl

naar de FlickR fotosite met een nieuw overzicht van mijn schilderijen

www.flickr.com/photos/edart/

Klik daar op sets

kingda ka



209 km/u in een hoek van 90 graden.
Dat is 121 kilometer per uur sneller
dan de Familienabfahrt van de Python.

Even een beeld schetsen. Het geval is 41 verdiepingen hoog.
140 meter boven het maaiveld. Klik op de foto en zie links
bovenin een treintje. Er is nagenoeg geen wachttijd bij het
instapperron. Enerzijds omdat het ritje maar 28 seconden duurt
en anderzijds omdat er maar erg weinig mensen zijn die het
aandurven. Gek hè ?

maandag, augustus 21, 2006

spoelt u maar

de overtollige stress in zee gespoeld

Aan een zandstrand van Les Landes

Achter de camping om precies te zijn,

Maar dan wel tussen de blauwe vlaggen

maandag, april 17, 2006

IN HET ROOD

is this thing on ?



Rood is wel zo’n beetje de kleur van de laatste weken. Ik zat er een beetje in. Ik weet niet of het een modekleur is, maar ik was niet echt de enige geloof ik.

Ik ben nog een beetje ondersteboven van de film van gisteravond. Al zappend kwam ik plotsklaps terecht in The Passion of the Christ. De film was al eventjes aan de gang en de here Jezus zag er al niet helemaal fris meer uit. Bloederig rood vooral, maar toch eventjes om stil van te worden, indrukwekkend allemaal, en mijn zappgedrag was ineens beteugeld. Ademloos heb ik de lijdensweg op de bank uitgezeten, mezelf geruststellend, zoals een ouder een bang kind pleegt te kalmeren, met de gedachte dat het maar een film is. Je doet een poging de ratio volledig in te schakelen, maar het maakte mijn zieltje knap onrustig.

Ook iets in de richting van het vorig onderwerp was het lijden van al die lopers en loopsters in de Rotterdamse marathon, vorige week, een zelfgekozen kruistocht dwars door de havenstad. Met ’s middags de uitzendingen van tv rijnmond. Vanuit de luie stoel waren ze te volgen en het was geweldig om een aantal bekende gezichten op deze manier te zien lopen en vooral finishen ! Sommigen behoorlijk in het rood, maar ook opvallend frisse aankomsten en dat is ook de manier waarop ik zelf graag had willen finishen, maar ik ben er maar niet eens aan begonnen. Toch het gevoel te weinig te hebben getraind en ik was de laatste weken niet vooruit te branden. De duur ging nog wel, maar dat tempo, geen gang in te krijgen. De laatste weken teveel andere dingen aan mijn kop. Met name om onze financien weer op orde te krijgen. Want ook daar was een soort rood te bekennen waar je niet echt blij van wordt. Maar er zij licht aan het einde van de tunnel. Het valt niet mee allemaal in dit vak. Een kunstenaar moet lijden luidt een veelgehoord misverstand. Van mij hoeft het niet hoor !

O, ja, ik heb sinds kort rooie nieuwe hardloopschoenen, want asics is weer een beetje aan het stunten met de schoenkleuren. Mijn vertrouwde eagle trails speciaal voor corpulente en buitendegebaandepadenloopschoenen zijn tegenwoordig alleen nog maar verkrijgbaar in het knalrood. Ik weet dat het in de categorie non-informatie valt, maar ach ik heb zo hier en daar wat weblogjes aangeklikt en die gaan ook gewoon nergens over.

Rooie vingers had Netteke. Netteke is Netteke. Heel lief en voorkomend. Netteke is pas verhuisd en moest haar nieuwe rolgordijntjes ophangen. Vol goede moed en gewapend met een semi-automatisch Bosch-achtig boor-schroefmachine wilde Net net haar nieuwe gordijntjes aan de sponningen van haar huurstulpje gaan schroeven toen haar huisbaas binnenkwam. Nou mevrouwtje, dat kunt u maar beter met de hand doen, luidde het verdict, anders krijgen we beschadigingen en natuurlijk willen we geen lekkages, begrijpt u wel ?

Dat begreep Netteke best wel. Maar om die schroefjes nou allemaal met de hand in te gaan zitten draaien, dat was best wel wat lastig en ook ietwat tijdrovend. Het doet zelf een beetje zeer aan de vingers na een uurtje of anderhalf. Het is dan fijn dat vriendin Kim langs kwam en hier en daar wat vragen ging stellen. De eerste vraag die in haar op kwam was wat ze aan het doen was en de op dat antwoord gebaseerde vervolgvraag was waarom ze dan niet gewoon een schroevedraaier gebruikte.

www.edart.nl

woensdag, maart 08, 2006

LUSJE

which way again ?

Naargeestig is misschien wel een aardig woord om de weers en gemoedstoestand in mijn hoofdje te beschrijven. Met mijn stomme kop heb ik me laten verleiden om de 30 km om dat gruwelijke Brielse meer rond te gaan huppelen en alsof dat nou nog niet genoeg was hadden de organisatoren erbij bedacht er nog een stukje parcours bij te bouwen. Want gewoon in een cirkeltje een meer rondlopen was er voor de 30 niet bij. Een lusje heet zoiets. In het kader van het kilometers maken in de voorbereiding op de marathon. En hoe kunnen we die lopertjes nou het meeste pesten door dat lusje precies op dat plekje aan te brengen waar het fenomeentje windkracht zes a zeven het meeste snelheids en krachtsverlies kan geven waar mogelijk. Het lusje werd gelegd in …. De polder. Nou zo lusje er nog wel een paar.

Even een sfeerplaatje voor uw beeld. Polder, wind, hagel, natte sneeuw, koude oren, de laatste loper, geen snelheid, kleumende posters, maar….. het geeft niet allemaal, want het is een w i n t e r l o o h o o p ! Ja het hoort er allemaal b i j h i j !!!!
En de loper hij ploegde voort, met een gezonde druppel aan de neus, de handen weer helemaal koud en plakkerig van het hightech gelletje dat bij wijze van doping de tred wat lichter zou hebben moeten maken. Ik krijg er geen gang meer in en bij de terugkomst op de Bollaarsdijk vraag ik aan de postende Joke of zij ook niet het idee had dat de wind juist was aangewakkerd op het moment dat ik het eindpunt in dat reeds genoemde lusje bereikt had. Ik meende te horen dat zij dat ook vond, maar tegelijkertijd word ik ook verlost van het gevoel de laatste loper te zijn, want juist op dat moment komt er nog een ietwat corpulente man voorbij lopen. Hij moest nog aan het lusje gaan beginnen. Voor mij wel een leuk idee, maar voor de posters daar in de polder is dat idee een stuk minder aantrekkelijk. Als ik een meter of vijftig verder bij de voorraadpost aankom vertrekt er net een andere man voor het allerlaatste stuk van 5 kilometer. Ik besluit er mijn levensdoel van te maken om deze man nog in te halen. En ik herhaal deze selffulfilling profecy een paar keer zodat ik thuis kan zeggen. Ja vrouw, ik was vandaag tweenalaatste. Dan kan het thuisfront weer een stuk rustiger gaan slapen.

Ik had daags tevoren in de krant een stukje gelezen dat lopen slim maakt, maar zo onderweg krijg je daarover ernstige twijfels. In het eerste stuk heb ik nog een beetje lijn in mijn bestaan kunnen ontwaren, maar het laatste stuk is er veel in het leven dat er dan wat minder fraai uitziet. Ik hoor ook vaak de kreet dat een kunstenaar moet lijden. Nou lieve mensen, dat deed meneer. De commissie welstand zou onmiddellijk maatregelen hebben genomen.

Het was gelukkig koopzondag in de Voorstraat. Met mijn soepelste tred en met mijn buik in en schouders vooruit probeerde ik de boel nog voor de gek te houden. Met mijn No big deal, zo’n rondjeblik. Kooplustig publiek maakt dan toch wel weer wat krachten in je los, maar een koopvader van een klein jongetje vroeg zijn kind een beetje aan de kant te gaan lopen. “Aan de kant Joep, die meneer is heeel erg moe ! “

Ik voel me dus wel erg lopen daar tussen het winkelend publiek door. Inmiddels wel als twee na laatste. Roemloos. Snelheidsloos. Maar toch komt ook zachtjes het besef doorsijpelen dat ik toch weer dertig kilometer op mijn lijstje bij kan schrijven en breng de verdere middag door op de bank voor de televisie en strompel de trap op en af op zoek naar het artikeltje waarin staat dat lopen slim maakt. Ik wil hier wel wat meer over weten.

woensdag, januari 11, 2006

2005 en onbruikbare weetjes


ONBRUIKBARE WEETJES

1 jaar verder.

1876 kilometer hardgelopen. Ongeveer 11.256 minuten onderweg. Ongeveer 2.236 minuten tegen iemand aan lopen kletsen. Ongeveer 365 minuten naar iemand lopen luisteren. Luisterdichtheid per dag: 1 minuut. Aantal onderwerpen: 4. 365 dagen gewicht opgenomen. Gemiddeld jaargewicht: 96,88 kilo x 365 dagen = ongeveer 35.361 kilo massaverplaatsing over de weg. 4 paar schoenen. Lengtefluctuatie 0.45 cm. Aantal erecties: 293. Jaarproductie 56 schilderijen. Gemiddelde grootte van die schilderijen: 63 x 63 cm. Aantal gebruikte kleuren: 22. met achtereenvolgens kwastgrootte 2, 4, 6, 12, 24 en jumbo. Stemverheffingen 89. Aantal vrienden ten opzichte van 2004: -4. Aantal bestelde mokjes: 1000. Aantal verkochte mokjes: 1000. Aantal ontvangen positieve e-mailtjes: 251. Aantal afwijzingen: 192 . Alle telefoonnummers van mijn vrienden en kennissen bij elkaar opgeteld: 512.342.896. Aantal bezoekers op website: 9092. Daggemiddelde: 24,32. Percentage bezoekers dat wegklikt binnen 30 seconden: 86,4 %

Boeken gelezen in 2005: 1 Terug naar de kust van Saskia Noort, 2 Arnon Grunberg – de asielzoeker, 3 Willem Jan Otten – Specht en Zoon, 4 Margaret Mazantini – Ga niet Weg (Non ti movare) 5 Courtney Rubin – Dagboek van een doorzetter 6 Ronald Giphart – Troost 7 Karel Glastra van Loon – Ongeneeslijk optimistisch 8 Ron Mc. Larty – de geheugenloper (mooi boek) 9 Matthew Sharpe – Droomvader (het slechtste boek van het jaar) 10 Joris Luijendijk – Een goede man slaat soms zijn vrouw (aanrader) 11 Annelies Verbeke – Slaap 12 Jan Wolkers – Zomerhitte (boekenweekgeschenk) 13 Mitch Albom – Mijn dinsdagen met Morrie 14 Kees van Kooten – Tijdelijk Nieuw


Muziek in 2005 ? Anthony and the Johnsons, Boards of Canada, Alice Coltrane, Het jaar van de opkomst van de i-pod.


En zo komen we aan bij het NU. Begin januari 2006. Afgelopen zondag 8 januari 2006, de halve marathon van Rockanje hard gelopen, want dat gaat gewoon door, in 1.59.24 volgens de officiele tijdwaarneming. Verschil met eigen waarneming: 2 seconden en 30 honderdste. Was 390 ste. Dat wil zeggen 48 minuten na de winnaar van de 21,1 km en 29 minuten voor de laatst binnenkomende. Gemiddelde snelheid: 10 kilometer en 603 meter. Gemiddelde tijd over 1 kilometer: 5:41. Aantal blaren opgelopen: 2. Gemiddelde grootte van de blaar: Nou ja ik stop hier maar mee. Het verhaaltje is wel duidelijk, want je zal maar gezegend zijn met zo’n afwijking als de mijne om als een latente controolfriek alles maar in een perspectief te willen plaatsen. Het is gelukkig wel eens erger geweest.


Hoewel sommige zaken de boel wel weer op scherp zet bij me. Wat dacht u van de statistieken binnen een website. Welnu aan mijn site hangt er ook één. En zo af en toe kan ik de verleiding natuurlijk niet weerstaan om eens te gaan grasduinen in de informatie, die dit geeft. Het is een behoorlijk uitgebreide, waarbij ik u gerust kan stellen, dat uw naam er niet op genoemd wordt. Wel een zogenaamd IP adres, dat men kan uitschakelen, maar ik weet wel uit welk land ze komen, hoe lang ze er bivakkeren en hoeveel data ze bekijken. En ook soms waarom er iemand op de site belandt.

Onder mijn lezers of kijkers zijn er mensen die binnenkwamen op dit soort zinnen: Hoe heten die stukjes plastic aan het einde van een veter ? Of deze enigszins vreemd geformuleerde zin : hoeveel kilometer lopen mensen in hun leven per jaar ?

Maar er zijn bijvoorbeeld ook bezoekers of bezoeksters binnen mijn site gekomen op de zinscombinatie natte kut en kale kut. Vreemd ! Het stond er echt ! Ik zou het me toch moeten herinneren, dat ik een soortgelijk onderwerp heb aangeboord in mijn weblogs.

Nu wel, dus ik kan me straks verheugen op een toename van het aantal lezers van mijn columns. Ik hou u op de hoogte van de toename. Jawel, niets commercieels is mij vreemd. Alles voor de kijkcijfers.

Maar de leukste vond ik eigenlijk wel deze: de bezoeker die op mijn site terechtkwam na het intikken van de volgende zoekzin: Een grappig stukje tekst met een inleiding, een kopje en een middenstuk. Met andere woorden : een einde hoeft er wat betreft deze lezer niet aan en daar wilde ik het deze keer bij laten om aan de wensen van deze lezer tegemoet te komen.