woensdag, augustus 30, 2006

EEN DAGJE UIT





Zo! ik ben weer eens even een echte vent ! Mijn testosteronspiegel is weer een beetje op peil gebracht. Ik wil er niet mee te koop lopen, maar deze meneer is toevallig watje af.

Ik ben namelijk afgelopen weekend met mijn schoonfamilie naar de Efteling geweest. In de gedachte even een dagje zoet te zijn met de Pandadroom en langs Repelsteeltje door het sprookjesbos te flaneren gevolgd door een beetje dobberen in de Fata Morgana om aansluitend een verhelderend gesprekje aan te knopen met Hollebolle Gijs, sta ik ineens in de rij. Truus, Toos en Truitje vonden het wel een aardig idee als ik ook eens wat spannends zou beleven in mijn tot dan toe voortkabbelende bestaantje. Er ontpon zich plotseling een verscheurende strijd tussen ammenooitniet en het diepgewortelde verlangen om mij te ontworstelen uit mijn watjesstatus.

Ik kan u verzekeren dat ik een paar jaar ouder geworden ben in die rij naar het instapschavot. Met entertainment onderweg via de diverse videoschermen en het live zicht op het gedrocht dat zich alle kanten opwringt. Twee volledige loopings en een paar screwdrivers voorafgegaan door het geratel van de karretjes die de in mijn gedachten toekomstige slachtoffers naar de top op 30 meter hoogte trekken is niet wat je een geruststellend vooruitzicht kunt noemen. Voeg daarbij nog een andere dimensie die voorheen panische angst bij mij zou oproepen. De dreiging van onweer. Vlieg je niet uit de bocht met die karretje dan heb je ook nog eens de kans om door de bliksem getroffen te worden. Het hoogste punt bij onweer dient te allen tijde vermeden te worden. Blijf uit de buurt van metalen objecten en maak je zo klein mogelijk door op je hurken te gaan zitten luiden enkele passages uit het padvindershandboek.

Het schavotje nadert.

Er komt een treintje terug. Zo op het eerste gezicht komen ze emotieloos op het perron aan. Ik kan er geen hoop uit putten. Alles is verloren. De man in het eftelingpak zegt dat ik beter in het karretje zelf kan gaan zitten gillen en ik doe dat dan maar. Ik zit naast Toos en Toos zegt nog even ter geruststelling dat je er niks van voelt, van die loopings. Ik geloof geen woord van wat ze zegt. Truus en Truitje zitten voor me en zijn al een tijdje in de weer met hun mobiele telefoon. Daar kan je filmpjes mee maken. Ik stel me dan voor dat ze dit toestelletje bij wijze van zwarte doos later zullen vinden op de plaats van de ramp en in gedachten zie ik het achtuurjournaal al met de opening van het vinden van de doos van Truus Siemens- Samsung. Je kan het filmpje openen met Bluetooth zegt Sacha de Boer op vertrouwelijke toon tegen de kijkers.

Dan is er ineens beweging. We gaan. We worden naar boven getakeld. Ik moet zwaaien naar mevrouw Siemens-Samsung en op het moment dat Toos en ik dat doen storten we in razende vaart naar de eerste koprol en voor ik het weet de tweede, nog een kurketrekkertje erachteraan en langzaam maar zeker dringt het tot me door dat ik nog leef en schreeuw het uit van blijdschap. De zwarte doos heeft alles geregistreerd. Truus en Truitje zijn onderweg zelfs van plaats gewisseld. Beneden aangekomen zegt een meneer in een eftelingpak dat ik mag stoppen met schreeuwen en dat ik me nu maar beter naar de uitgang kan begeven. Achter me aan een hele keicoole man van de streek, die me aanspreekt als ik even op de anderen wacht. Ah menneke, vinde gij dit een stoere achbaan ? Dan zijde gij nog nie bij Siks Fleks gewees zeker ? Das nog tien keer erger ! Jahaa, man, wat heb ik toen in de kreukels gelege toen ik doar uit kwam. Dit is ech niks vergeleke mè da ding hiero.

Hier wordt me even de indruk gewekt dat ik een soort Familienabfahrt heb gedaan, een blauwe piste zogezegd, een oud kreng uit 1981. De klassieker onder de Europese achtbanen.

Nou daar sta je dan als kersverse Pythonfan met het idee dat je nieuwe gebieden in je hersenen aangeboord hebt door de adrenaline. Wat is dat toch, dat fenomeen, want ondanks dat gemekker van die meneer uit Brabant was het voor mij buiten het opwarmertje in de vogelrok toch echt voor het eerst dat ik over de kop ben gegaan in een karretje en ik heb nog dagen een grote bek gehad om het maar even plat te zeggen. Mevrouw Siemens Samsung is ervan overtuigd, dat ik maandelijks effetjes in de achtbaan moet. Er schijnen rollercoasterclubs te zijn. Volgende maand ga ik maar weer dus. Ik heb mijn baantje al uitgezocht! Het wordt de Kingda Ka !

naar mijn website

www.edart.nl

naar de FlickR fotosite met een nieuw overzicht van mijn schilderijen

www.flickr.com/photos/edart/

Klik daar op sets

kingda ka



209 km/u in een hoek van 90 graden.
Dat is 121 kilometer per uur sneller
dan de Familienabfahrt van de Python.

Even een beeld schetsen. Het geval is 41 verdiepingen hoog.
140 meter boven het maaiveld. Klik op de foto en zie links
bovenin een treintje. Er is nagenoeg geen wachttijd bij het
instapperron. Enerzijds omdat het ritje maar 28 seconden duurt
en anderzijds omdat er maar erg weinig mensen zijn die het
aandurven. Gek hè ?

maandag, augustus 21, 2006

spoelt u maar

de overtollige stress in zee gespoeld

Aan een zandstrand van Les Landes

Achter de camping om precies te zijn,

Maar dan wel tussen de blauwe vlaggen