vrijdag, oktober 20, 2006

MILDENBURGBOS

into the woods


Ik ben al een tijdje zoet met de vraag hoe een stoel eruit zou zien als onze knieen de andere kant op zouden buigen. Een regeltje dat ik ergens tegenkwam op het net. Heb ik wat te doen.

Alhoewel, ik heb eigenlijk genoeg te doen de laatste tijd. Je zult mij niet horen klagen daarover. Mijn werkveld als kunstenmakerd, (vrij naar Willem van Hanegem) heeft zich verbreed. Was het eerst tekenen, schilderen en etsen. Er is nu sinds een paar maanden fotografie bijgekomen. Sinds ik bij wijze van fiscale investering een nieuw digitaal fotografeertoestel met verwisselbare lenzen heb gekocht is er geen houden meer aan. Dat hele fotograferen sluimerde weliswaar allang in in de krochten van mijn botte brein, maar nu met dit nieuwe toestel, waar ik heel erg tevreden mee ben is de beer los. Misschien is het vanwege de nieuwigheid, maar het wordt alleen nog maar erger. Andere activiteiten zoals het hardlopen komen behoorlijk in het gedrang en de laatste keer dat ik heb hardgelopen was om te huilen zo slecht als het ging, maar ach.. een mens moet niet alles willen kunnen en ik moet zeggen dat ik door de bank genomen een gelukkig mens ben.

Het is hollen en stilstaan in dit beroep, want naast dat fotograferen moet ik natuurlijk nog wel blijven schilderen om brood op de plank te blijven houden. Het gebeurd tot in de kleine uurtjes allemaal, want ook is afgelopen week de beurs begonnen waaraan ik had toegezegd een behoorlijke hoeveelheid werk te zullen aanleveren. Dat is allemaal wel aardig gelukt, dus nu is het even afwachten of het aan zal slaan.

Regelmatige bezoekers van mijn onregelmatige stukjes is het natuurlijk allang opgevallen dat mijn vrouw en ik fanatieke hardlopers zijn, maar het afgelopen jaar is Loes behoorlijk geblesseerd geweest. De blessure laat zich het best omschrijven als hielspoor en daar is men in de regel een poosje zoet mee. Veel lopers hebben dit inmiddels aan den lijve ondervonden. Op de foto boven is zij te zien wanneer ze haar allereerste keer weer aan het lopen is, met onze trouwe hond. Voorzichtig wat minuutjes aan het proberen is en te kijken hoe het aanvoelt. Na afloop is er toch een mengeling van gevoelens en het is tamelijk emotioneel zoiets. Toch nog wel een licht pijntje, maar het zou gaan om herstellend littekenweefsel en dat laat zich voelen, maar het gaat !!

De hond, die naast Loes loopt is onze duitse pinscher Trees, Trees is van Truus uit Emmeloord. (Truus is de fokster) Trees is één van mijn muzen. En figureert samen met Joep, mijn woensdaghond heel erg vaak in mijn schilderijen en foto’s.

En die foto’s staan tegenwoordig, tezamen met de foto’s van mijn schilderijen en etsen geparkeerd op een website, die www.flickr.com heet en in de VS inmiddels een begrip is geworden. In ons land begint het inmiddels ook aardig bekend te raken en het is echt een aanrader voor iedereen, die iets met fotografie heeft. Inmiddels hebben complete volksstammen professionals en amateurs op het gebied van kunst er ook hun podium gevonden en het groeit alleen nog maar. De komende weblogs zal het wel regelmatig ter sprake komen. Blijft aan uw toestel !

Mijn foto’s zijn te vinden op deze link: www.flickr.com/photos/edart