maandag, november 05, 2007

HOLLEN EN STILSTAAN

beachgirls

De aankomende wintertijd is gek genoeg juist de tijd om weer eens lekker te gaan sporten. Ik word zo langzamerhand gek van al die diëten en eigenlijk is het enige om die idiote stofwisseling weer een beetje aan de praat te krijgen bewegen het toverwoord. Het gaat me weer wat makkelijker af om daar weer een beetje regelmaat in te brengen en te houden. Het te druk hebben met van alles en nog wat was vaak een excuus om weer eens een keer over te slaan terwijl je juist in drukke en roerige tijden zou moeten zeggen, “genoeg geluld, ik trek de deur achter me dicht, doe mijn loopschoenen aan, nou ja in de andere volgorde dan, en lopen met je donder !”

Negen van de tien keer kom je energieker en vrolijker thuis dan dat je van huis wegging, hoewel u hier niet de conclusie mag trekken dat het thuis niet gezellig is. Dat is dus niet de bedoeling !

Ik loop de laatste tijd weer lekker. Letterlijk en figuurlijk. Hoewel aan dat laatste nog wel het een en ander zou kunnen gebeuren en dat zou dan moeten gaan volgens de weg der geleidelijkheid. Als kunstenaar en fulltimeberoepschaoot heb ik vaak de neiging om tot in de kleinste uurtjes door te gaan met het geschep, want het is raar met die creatieve buien. Als je stopt zou het de volgende keer wel eens weg kunnen zijn en dat kan je je als rechtgeaarde dwangneuroot natuurlijk niet veroorloven. Stel je voor dat je weer wakker wordt en je geniale ideeën zijn verdwenen. Waanzin natuurlijk en verdomd, sinds ik weer een beetje ben gaan lopen gaat ook die krampachtigheid weer een beetje weg. Het vermogen om te relativeren komt zowaar weer een beetje terug.

Zo daar ben ik weer. Ik had net een belangrijk telefoontje namelijk. U weet wel die telefoontjes die zo sluipend beginnen met het zinnetje. Spreek ik met de heer of mevrouw van der Hoek ? Terwijl ik met mijn sonore en een beetje verkouden kop mijn zwaarste opneemstem had opgezet. Dat doe ik namelijk altijd als er in mijn displeetje het woord “anoniem” opdoemt. Of ze met meneer of mevrouw van der Hoek spreken is dan de verre van intelligente openingsvraag. Het verkleint de kans op een succesvol gesprek.

Meneer van der Hoek ! Bel ik gelegen ? Dat is vraag 2 natuurlijk en ik verklaar dat ik aan het werk ben en zit te schrijven. Het blijkt gevoelig te liggen, dat aan het werk zijn en de dame in kwestie vraagt of ze dan misschien een andere keer mag terugbellen. Ik vraag of het van levensbelang is, want je weet maar nooit, maar ze zegt dat ik het aanbod niet voorbij mag laten gaan omdat ik recht heb op een eenmalige pensioenanalyse. Jawel éénmalig én gratis. Ik heb geloof ik al het gevoel dat ik weet hoe dat ervoor staat en besluit te zeggen dat ik nu voor ALTIJD aan het werk zal zijn en dat ze maar iemand anders moet gaan bellen.

Maar waar was ik ? O, ja ! De sport begint dus ook de rust, reinheid en regelmaat weer een beetje in de hand te werken en voordat dit verhaal helemaal chronisch positief dreigt te gaan worden. Zakelijk gaat het nu ook weer een stukje beter. Het werd een keer tijd, hoewel we als gezin nooit echt in de diepe problemen zijn beland is het kunstenaarsvak er één van hollen en stilstaan. Maar om in de stijl van dit stukje te blijven. Het ziet er naar uit dat het de komende tijd alleen maar hollen wordt. Volgende keer meer hierover.
Blijft aan uw toestel !