vrijdag, april 25, 2014

SCHMURKIE

25 april 2014

Op het moment dat ik dit zit te tikken is ons Schmurkie, ons hondje Trees aan het herstellen van het verwijderen van een grote tumor op de milt. De prognoses tot herstel zijn goed gelukkig, daar er tijdens de operatie geen uitzaaiingen zijn gevonden. Maar net voor de kijkoperatie hebben we er hard over na moeten denken om haar uit haar lijden te verlossen voor het geval er veel tumoren zouden zijn. 41 graden koorts duidt heel vaak op een serieuze tumor en de rontchenfoto en echo gaven een niet al te rooskleurig beeld.

Dan gaan er in de uren rond de operatie veel zaken door je heen. Wat zo'n huisdier voor je betekent, wat je allemaal met ze meemaakt. Het komt allemaal voorbij en zelfs een stoere vent als ik houd het niet droog. 

Normaal heb ik mijn vraagtekens bij de enorme hoeveelheid ellende die mensen vaak op het net slingeren om tranen te trekken en vaak voel ik hier dan een behoorlijke afkeer over en dat is eigenlijk vaak onterecht. -Get a life !- denk ik dan vaak en heb dan de neiging om de andere kant op te kijken, want je hebt ook van die figuren , die zich heerlijk kunnen vergapen aan de ellende van anderen. Het is niet anders en misschien ook wel ingebakken in de mens. 


Trees is door de jaren heen ons super maatje geworden, van mijn vrouw en dochter en andere familieleden en voor mij als kunstenaar een van de grote inspiratiebronnen voor mijn fotografie. Vaak zelfs tot op het punt dat ik zelf wel eens dacht .... Nou nu weten we het wel ... en niet veel later wordt er weer dolenthousiast gereageerd op diezelfde foto. Met andere woorden, het geeft anderen blijkbaar heel veel plezier en dat is een prikkel die je als kunstenaar, maar ook als ieder willekeurig mens sterk als stimulans gebruikt voor het creeren van welke uiting dan ook. Ik ben nou eenmaal eager to please. 

Naast mijn schilderijen groeide ook de belangstelling voor mijn fotografie en rond 2006 besloot ik tot de aanschaf van een spiegelreflexcamera. Deze werden in die periode eindelijk een beetje volwaardig. Zelfs meer dan 4 MB (nu lachen we daar om)  en besloot me aan te melden en een account te nemen op Flickr.com. Mijn werknaam werd daar edartR, omdat edart al bezet was.


Ik herinner me nog het werk van Snailbooty, (daar kom ik later nog wel een keer op terug) en dat was wel de reden om aan te nemen dat er op die website grote dingen aan het gebeuren waren. Ook Camilla Engberg was een grote inspiratiebron en zo beetje bij beetje ontdek je dat er een heel nest van die supergoede kunstenaars rondwaren op die website met die vreemde naam.

Het duurde wel even voordat de volle omvang en de werking van Flickr tot me doordrong, maar na een paar maanden begonnen mensen mijn werken te ontdekken en hun waardering uit te spreken. Vanaf die tijd kan ik stellen dat ik veel amerikaanse, duitse, australische, franse en poolse vrienden en vriendinnen heb overgehouden. Soulmates op afstand en hoewel virtueel zijn deze mensen er nog altijd voor je.

De populariteit van Joep en Trees is gestaag gegroeid en gekomen door het feit dat Joep, de tekkel van mijn schoonzus altijd en dan bedoel ik ook altijd op woensdag met Trees samen door mij werd uitgelaten. Altijd mijn camera bij me. Het was zelfs zo dat als ik de camera niet bij me had ze ook niet mee wilden !!! Want camera betekent voor de schatten ook B E L O N I N G !! Pavlov in het kwadraat. En zo had ik elke woensdagavond altijd wel een of meerdere foto's van Those Two. Mijn streven hierbij was om ze iedere keer weer andere avonturen te laten beleven en dat houdt je vanzelf ook scherp. Soms wat mindere foto's, maar deze waren dan altijd nog goed genoeg voor het plaatsen van deze foto's in Explore, de voorpagina van Flickr. Hierop kom je terecht als er veel beweging is rondom je foto. Favs, het equivalent van "likes" op FB en de hoeveelheid views en commentaren binnen een bepaald tijdsframe zorgen voor deze gebeurtenis en als je dan een grotere groep mensen bereikt op deze manier sluiten abonneren velen zich op de nieuwe publicaties. Als ik er door wat voor reden ook niet in geslaagd was om de foto's op woensdag te publiceren dan kreeg ik al vrij vlot berichtjes van ongeruste volgers. Hoe gek kan het gaan : ) 








Zeker 4 jaar aan een stuk heb ik de foto's van die twee op Flickr gepubliceerd en eigenlijk tot het moment Mia zich aandiende, een schat van een hond en zij was ook vaak bij ons thuis, maar het was eigenlijk niet verantwoord om ze alle drie tegelijk meer te nemen. Trees is een schat, maar ook een enorme bitch en het klikte niet echt geweldig tussen die twee en zo is er geleidelijk aan een beetje de klad ingekomen. Het was ook wel steeds moeilijker om met een verrassende foto te komen. En herhaling van zetten is vaak de doodsteek in het werk van een kunstenaar.  


Veel van de foto’s kun je vinden op Flickr en met de opkomst van Facebook is dat ook wel een beetje verschoven naar Facebook omdat veel van de voormalige volgers op Flickr deze stap ook hebben gezet. Joep is helaas afgelopen najaar van 2013 overleden. En Trees was dat bijna op haar 13e verjaardag. Gelukkig ligt ze nu weer onder mijn bureau te knorren en is ze aan het herstellen van de operatie. Het zijn en waren heftige dagen en als je zo alles de revue laat passeren is het ook vaak het punt om weer eens te gaan focussen op wat echt belangrijk is. Een goede balans in het leven. En daar horen heel veel zaken bij die we in het dagelijks leven simpel aan ons voorbij laten gaan.

Als ze volledig hersteld is ga ik weer lekker met haar hardlopen op het strand. Daar genieten we allebei heel erg van altijd. Ik fiets al veel, maar dat is niet genoeg qua beweging. Zwemmen had ik al een beetje opgepakt, maar ik wil fitter worden. Niet overdrijven natuurlijk en … ik wil een mijn overtollige kilo’s kwijt, want zo'n bonkje Hoek weegt al gauw dik 120 kilo.  Zo snijdt het mes aan meerdere kanten en heb je vaak een klote-ervaring nodig om jezelf weer eens goed te motiveren.

Middels bloggen wil ik mezelf scherp houden en schrijven over dingen die me aan het hart gaan en die je niet in 160 tekens kan verwoorden. 

ik zal altijd zorgen voor een linkje naar Facebook en mijn website, want we gaan weer vrolijk verder.





  
ON THE BLOG AGAIN, DE WEG DIE VOLGT

 Stoppen met stapelen, 1 ding, Weg met de warboel,
 Groot succes in klein bedrijf, Succes in zaken,
 Webhelden, Buy-ologie, Financien voor ZZP-ers,
 ZelfHulpKameradenHulp, Internetmarketing voor dummies,
 AMBITIE, Uitverkocht ! Dit wordt jouw jaar, Topverkopers,
 365 dagen succes, Winning without losing BITSING, met de subtitel Garanties voor Groei ….

 Nou ja dat is zo’n beetje de literatuur die ik het laatste jaar ter hand heb genomen, maar het is ook smullen van de websites van diverse bedrijfscoaches en managementsgoeroes. Het was en is een hele industrie op zich. En dan pik je van alles de beste ideeën uiteraard.

Want niet alles past bij de business waarin je terecht bent gekomen. Eén ding komt echter wel heel vaak naar voren en dat is actief een weblog bijhouden met betrekking tot het gebied waar je actief op bent. Bij mij is dat aardig breed en dat is ook soms gelijk het euvel. Je wilt eigenlijk veel teveel op teveel verschillende velden. En door je ingebakken zucht naar perfectie is dat natuurlijk ook tegelijk de weg naar de hel. Paved with good intentions, maar te vaak met onafgemaakte lijntjes. Op zich niet erg want je moet natuurlijk af en toe wel onderzoeken of iets je plezier geeft of niet.

 Maar ik dwaal weer een beetje af. Keep it short and simple.

Wat is er met mij aan de hand ? Welnu, afgelopen oktober/november ging ik wel akelig dicht langs het randje van de burn-out. Gewoon een combinatie van wilskracht, stoere ingebakken dogma’s en de wil om iedereen maar eens te overtuigen van hoe succesvol je eigenlijk wel niet bent omdat je het altijd maar zo druk hebt en een verschrikkelijk VOL BORD. Dat moet dan natuurlijk bij iedereen heel veel respect af gaan dwingen, terwijl je bankrekening eigenlijk over het algemeen contant op -2000 staat. O jongen, wat ben jij succesvol !!

 En je hebt het heel erg druk met alles en iedereen daarvan te overtuigen. Zozeer dat je vergeet wel eens een keer NEE te zeggen. Eager to please, bang om te falen en je kan en moet natuurlijk alles aannemen, maar wat je dan heel erg aan het vergeten bent is om ook weer eens een keertje voor jezelf te gaan zorgen.

 Sounds serious allemaal en dat is het ook best wel. Wat me voor ogen staat is om het proces en mijn dagelijkse beslommeringen weer te gaan bloggen. Nog een taakje erbij zou je zeggen, maar het kan ook heel louterend werken. Een aantal taken worden de komende week aangepakt. Hieronder voor degenen die nog nooit van edart aka ed van der hoek hebben gehoord. Omschrijf het werk als vrolijk enne ... heel veel hondjes ... in auto's, maar stel u gerust. Ook non-canines, afijn zoek het even uit !


http://www.edart.nl/


Bijschrift toevoegen