donderdag, april 20, 2017

DAG 2 LISSABON - ALFARIM


 DAG 2 LISSABON - ALFARIM (gefietst 27 km) (Taxi 40 km) 


Goed ontbeten. De basis voor een goede sportdag. Genoten met een gezelschap krasse scandinavische knarren. 

Lissabon is tamelijk fietsonvriendelijk. Hier en daar staat er op de stoep een symbooltje van een fiets, maar dat geimproviseerde fietspaadje houdt ook onaangekondigd weer op. Maar het is de stad uitgaand richting Belem allemaal naar beneden.We fietsen tussen het toeterende verkeer naar de rivierkant. Daar is alles ineens een stuk rustiger en vooral sportiever. Er loopt een fietspad langs de Taag en die pakken we. Ook is er ter hoogte van de grote brug een reparatie en service punt waar we de banden wat beter op spanning kunnen krijgen, want een handpompje is toch altijd behelpen. En dat je het ook weet : Art Sucks.  

















Ter hoogte van Belem moeten we de veerboot naar Trafaria hebben. We halen kaartjes voor de overtocht van 14.30 en we
hebben nog zo pakweg 40 minuten tijd om wat te eten en te drinken. Belem is volgepakt met dagjesmensen uit Tourbussen en aangezien we het al een keer bezocht hadden zijn we weer stukje terug gereden. Naar chique terrasje waar we de fietsen goed in de gaten konden houden. Daar merken we toch dat we ons het mediterrane tempo nog niet helemaal eigen hebben gemaakt. De bediening is weliswaar vriendelijk, maar traaaaag, daar aan de Taag. Want na een kwartiertje zijn ze er aan toe om onze bestelling op te nemen. We leggen voorzichtig uit dat we een heel klein beetje haast hebben omdat we de veerboot moeten hebben. Welbeschouwd hadden we moeten denken dat de pont die een uur later gaat ook goed is, maar we laten ons toch in de stress jagen. We hebben immers nog een aardig aantal kilometers voor de boeg. We besluiten om aan de overkant pas iets te gaan eten en het nu simpel te houden. Een kop koffie en zo'n lekkere grote fles Aqua com Gaz. 0,75 liter staat er op de kaart. Loes besluit een yoghurt (made on the spot) te nemen. Wat dat precies inhoudt weten we niet, maar omdat het weer zo lang duurde zijn we er maar grapjes over gaan maken. "Ze moeten de koe nog vangen". Zoek het maar in die categorie. Om 14.20 is het dan zover, de koffie en de yoghurt worden geserveerd en de grote fles is vervangen door 2 kleine flesje. Ik vraag of ik direct kan betalen. Dat kan en ze loopt terug het restaurantgedeelte in om vervolgens niet meer terug te komen. Ik leg het verwachte bedrag en ietsje meer op tafel en om 14.28 moeten we in vliegende vaart op weg om de pont te halen. Precies op de toeter van 14.30 staan we op de boot en komen een beetje bij van de onszelf aangedane onrust. Tot onze verbazing loopt er direct in Trafaria een fietspad. Die loopt parallel aan de kustlijn en het is lekker fietsen zo. Het is begonnen !! Zo voelt het echt. Na een kilometer of 7 komen we in Costa da Caparica, waar we besluiten wat te gaan eten. Bijkomend is dan dat je een plek moet zien te vinden waar je ook de fietsen en de bagage die er aan hangt in de gaten kunt houden en alle terrasjes zien er eigenlijk hetzelfde uit. De mensen op het terras een beetje aan de zelfkant van de maatschappij. Veel zien er onverzorgd uit, drinken waarschijnlijk behoorlijk, kortom nog niet onze favourite badplaats. De kaart bestaat uit Hamburgers, Omeletes, Hotdogs en meer in die trend, maar we hadden al even niks gegeten en toch wel ergens aan toe. Dus toch maar broodje hamburger ? Spijt natuurlijk en vooral Loes verteerd de vette hap slecht. De Garmin geeft bovendien aan dat we weer een flink stuk terug moeten fietsen, want we moeten om een natuurgebied heen. Niet erg, maar wel heel erg druk qua verkeer. Het is ook warm en er sluipt toch een soort onrust binnen. Lichte irritatie over een verschil van inzicht over de route, maar we gaan weer op weg. Ik vraag 2 agenten, die het verkeer regelen of het mogelijk is om zover mogelijk langs de kust te blijven fietsen en de informatie is adequaat. Fonte da Telha volgen en ik zet dit punt in de Garmin en het ziet er buiten het feit dat Loes nog wat last heeft van de Hamburger en er af en toe een beetje hoofdpijn opkomt redelijk uit. En dan opeens net voor het bereiken van Fonte da Telha, ter hoogte van Gladiolos, hoe toepasselijk, een onheilspellend gesis. De achterband van de witte KOGA loopt niet gewoon zachtjes leeg, maar staat gelijk op de velg. We kijken elkaar berustend aan. Shit happens. Ik heb een reserve binnenband en ergens in de tas moet ook het rode simsondoosje zitten met de bandenwippers. Ik wroet wat in de tas, niks, check nog eens, niks, en kieper vervolgens alle tassen maar eens om in de hoop dat rode doosje te vinden, maar het gevoel begint me te bekruipen dat we LES 1 van een fietstochten voor Dummies niet helemaal goed hebben bekeken. Ed en Loes gaan op fietsvakantie en ze nemen mee .... eh niet mee ... Het ligt nog op de tafel thuis, want ik had het wel klaargelegd. Dan maar naar Fonte da Telha gelopen. Aan de linkerkant van de weg. Fiets in de hand, bergje op, maar Fonte da Telha blijkt geen plaats maar een strand en we lopen een kwartiertje door. De hoofdpijn van Loes verergert zich en neem het besluit het bordje GOLFE te gaan volgen om daar een TAXI te bestellen. Geen idee hoe ver nog, maar na een kilometertje of zo komen we aan bij de ingang van een Golfresort. Bij de ingang Campos de golfe AROEIRA zit een jonge portugese portier. Hij spreekt slecht engels, maar het woord Big TAXI en 2 fietsen komen toch goed door. Hij heeft die typische mix van verveeldheid en vriendelijkheid. Ook al zou de taxi een behoorlijke uitgave betekenen en vooral ook een niet helemaal volledig gefietst traject, het geeft dan even rust om ook de hoofdpijn van Loes te kunnen laten zakken. De portier has friend with big taxi ! You wait 20 minutes ? We hadden ons intussen in de schaduw gezet, want T is toch rond de 30 graden en we vinden het prima. Verwachtingsvol kijken we uit naar de BIG TAXI, maar het wachten wordt 45 minuten. 1 uur. "Friend in traffic" meldt de portier en we gaan weer lekker zitten. Bellen en wazzappen een beetje met thuisfront en als we voorzichtig aan alternatieven denken komt de Taxi na anderhalf uur het resort oprijden. Het is een VW busje met inlaadruimte voor rolstoelen en de fietsen passen perfect in de achterruimte. We bedanken de portier voor zijn dienst en de rit naar het hotel is ronduit prettig. Beheerste chauffeur. Vriendelijk, spreekt goed engels en door een prachtig gebied bekijken we het landschap vanuit een auto. Niet helemaal als gepland op deze manier, maar hey, het is ook v a k a n t i e ! Dat gevoel bleef zo na betaling van 35 euro. Veel veel lager bedrag dan dat we gedacht hadden. 
















Nog meer aan het vakantiegevoel draagt de aanblik van Villa Meco bij. Het is een prachtige villa en we worden evenredig vriendelijk ontvangen door een jonge dame. Ze moet wel even de welkomstriedel afdraaien en we krijgen ook een regionaal welkomstdrankje aangeboden en ik weet niet of je moet nippen of dat je het in een slok achterover moet slaan. Ik besluit maar tot dat laatste. Terstond en ik weet niet of er een verband is wordt me gevraagd of ik misschien ook een biertje wil en ik zeg daar geen nee tegen. Heel lief begint ze ook over alle culturele evenementen in en rond het dorp. Wijst op een kaartje waar de stranden zijn, maar we moeten daar toch even ingrijpen en haar vertellen dat we de volgende morgen weer verder gaan fietsen, maar het tekent de wil om de gasten een aangenaam verblijf te bezorgen. De hoofdpijn van Loes begon ook te zakken. De kamer was echt prachtig, de badkamer een juweeltje en de buurt echt heel erg rustig, dus een perfecte plek om bij te komen van de toch wel valse start. We informeren nog naar 2 dingen. Een fietsenmaker en een goede plek om iets te eten. Van beiden krijgen we 2 suggesties. Eten doen we bij Tasco do Marcia. Eerlijke kip van de grill, batates frites en een heerlijke salade. En de dag was goed, de nacht rustig en heilzaam en we voelen ons gelukkig dat we ons door deze dag heen hebben geslagen.

Geen opmerkingen: